ญ และแสงที่ไหลเวียนอยู่นั้น ทำให้เขาตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ
เพราะ เคล็ดวิชาที่มีแสงไหลเวียนได้ ย่อมไม่ใช่ของธรรมดา
แม้แต่ตระกูลเก่าของเขา ยังไม่มีม้วนคัมภีร์ระดับนี้เลยสักชิ้น
เขาเคยมีวาสนาได้เห็นเคล็ดวิชาระดับราชันมาครั้งหนึ่ง แต่มันก็ไม่มีแสงไหลเวียนแบบนี้
ชิบหาย ชิบหายแล้ว นี่ ของแบบนี้เอามาเผาได้ยังไง กู้เฉินรีบใช้มือเปล่าล้วงเอาม้วนคัมภีร์ที่เหลือเพียงครึ่งท่อนออกมาจากใต้กาต้มน้ำทันที
มือของเขาถูกไฟลวกจนเป็นแผล แต่เขา ไม่สนใจความเจ็บปวดแม้แต่น้อย
เขารีบวางม้วนคัมภีร์ที่เหลืออยู่อย่างระมัดระวังลงบนโต๊ะ
ส่วนหลิงหลงที่ยืนอยู่ข้างๆ มองกู้เฉินด้วยสายตาแปลกประหลาด
เสียของชะมัด ใบหน้าของกู้เฉินดูไม่ได้เลยสักนิด
แต่เมื่อเขาคลี่ม้วนคัมภีร์ที่เหลือเพียงครึ่งเดียวออกดู
เขาก็ถึงกับตะลึงงันอยู่กับที่
เขาเห็นอะไร เขาเห็นคำว่าเคล็ดวิชาระดับอริยะ
ด้านหลังดูเหมือนจะมีชื่อวิชาอยู่ด้วย
แต่ มันถูกเผาไปหมดแล้ว
นี่มัน เคล็ดวิชาระดับอริยะ ระดับอริยะเชียวนะ เสียดาย เสียดายจริงๆ กู้เฉินทรุดฮวบลงกับพื้น
หน้าซีดเผือดด้วยความโมโห
เคล็ดวิชาระดับอริยะ เอามาเผาต้มน้ำ
คนประเภทไหนกัน ถึงทำเรื่องพรรค์นี้ลงได้
