ป็นอย่างมาก แบ่งออกเป็นห้าหมวดสิบเจ็ดเล่ม ขอบเขตของกฎกว้างเป็นอย่างยิ่ง นอกจากผู้อาวุโสที่ไม่ค่อยยิ้มแย้มของยอดเขาซั่งเต๋อเหล่านั้นแล้ว ลูกศิษย์ชิงซานธรรมดาหากคิดอยากจะจำกฎเพียงหนึ่งในสิบก็ยังเป็นเรื่องที่ยากลำบากอย่างมาก แต่สำหรับหยวนฉวี่แล้ว กฎของสำนักชิงซานนั้นมิได้ต่างอะไรกับคัมภีร์สามอักษรที่เด็กน้อยอ่านในตอนที่เริ่มจะรู้เรื่องเลย เขาอธิบายมันออกมาได้อย่างแม่นยำ ไม่ตกหล่นแม้แต่นิดเดียว
ในเวลาเพียงสั้นๆ เขาเลือกเอากฎเจ็ดข้อออกมาจากในหมวดต่างๆ ของกฎชิงซาน ทุกข้อล้วนแต่เกี่ยวข้องกับการที่จิ๋งจิ่วสังหารนักพรตไท่หลู ชัดเจนเป็นอย่างมาก
กฎทั้งเจ็ดข้อนี้ล้วนแต่มีความหมายสองความหมายที่เหมือนกัน
หนึ่ง ลัญจกรแห่งจักรพรรดิหมิงและวัตถุวิเศษใดๆ ของสำนักชิงซาน เจ้าสำนักล้วนแต่เก็บรักษาดูแลเอาไว้กับตัวได้
สอง นักพรตไท่หลูออกมาจากคุกกระบี่มีโทษถึงตาย เจ้าสำนักสามารถจัดการได้โดยไม่ต้องถาม
จิ๋งจิ่วเป็นเจ้าสำนักชิงซาน เจ้าสำนักชิงซานคือจิ๋งจิ่ว เช่นนั้นเขาก็ย่อมต้องเก็บลัญจกรแห่งจักรพรรดิหมิงเอาไว้ได้ แล้วก็สามารถสังหารนักพรตไท่หลูได้
ส่วนจะใช้อะไรฆ่า นี่สำคัญด้วยหรือ?
ผู้บำเพ็ญพรตของสำนักต่างๆ โดยเฉพาะเหล่า
