็กระหายเลือดและโหดร้ายเหมือนสัตว์ป่าแรกเกิด
เจตน์กระบี่ที่ทำให้ฟ้าดินเกิดการตอบสนองได้ ทำให้ทะเลเมฆก่อตัวเป็นรูปร่างขึ้นมาเอง….นี่มันต้องแข็งแกร่งถึงระดับไหนกัน?
ผมสีดำที่ยุ่งเหยิงปลิวกระจายอย่างคลุ้มคลั่งอยู่ในสายลม บนใบหน้าที่ขาวซีดมีเส้นเลือดปรากฏขึ้นมาจำนวนนับไม่ถ้วน เจ้าล่าเยวี่ยจ้องมองดูชายชราที่รูปร่างผอมแห้งในรถเข็นผู้นั้น ในดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกโกรธแค้น
การบรรลุสภาวะของกู้ชิงถูกเจตน์กระบี่ที่รุนแรงสายนั้นขัดจังหวะ สถานการณ์ยิ่งแย่กว่าเจ้าล่าเยวี่ย เขากระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง
นักพรตไท่หลูมองดูเจ้าล่าเยวี่ยและกู้ชิงพลางกล่าวชื่นชมว่า “พวกเจ้าสองคนอ่อนแอถึงเพียงนี้ แต่กลับกล้าคิดที่จะสังหารข้า…สมแล้วที่เป็นศิษย์ชิงซานของข้า”
ทะเลเมฆสงบลง ลานเมฆเหล่านั้นก็หยุดลอยออกไป
ปู้ชิวเซียวมองดูรถเข็นที่อยู่บนยอดเขาคันนั้น สายตาค่อนข้างคร่ำเคร่ง
หลิ่วสือซุ่ยยืนอยู่ด้านหลังเขา ค่อยๆ เก็บพู่กันครองเมือง คล้ายว่าเมื่อครู่ไม่ได้คิดทำอะไรทั้งสิ้น
ปู้ชิวเซียวเหลือบมองดูเขา ไม่ได้กล่าวอะไรเช่นกัน
“แก่ชราถึงขนาดนี้ แต่กลับร้ายกาจถึงเพียงนี้ ในอดีตมิเท่ากับว่าอยู่ในขั้นทะลวงสวรรค์หรอกหรือ!”
เจ้าสำนักคุนหลุ
