ึงพรสวรรค์ในการบำเพ็ญพรตทั้งหมดของนักพรตจิ่งหยางไป ไม่มีใครที่จะสามารถแยกเขากับนักพรตจิ่งหยางได้ คำถามอะไรก็ล้วนแต่ไม่มีประโยชน์ การทดสอบอะไรก็ล้วนแต่ไร้ความหมาย ขอเพียงตัวเขาไม่ยอมรับ ประเด็นนี้ก็ไม่สามารถที่จะถกเถียงกันต่อไปได้
“ถูกต้อง! ในเมื่อไม่มีใครรู้ว่าเป็นอย่างแรกหรือยังหลัง หรืออาศัยเพียงคำพูดของท่านก็ให้ข้าเชื่อจริงๆ อย่างนั้นหรือ?”
ในที่สุดเซ่อเซ่อก็ทนไม่ไหวแล้ว นางกระโดดออกมาจากด้านหลังเฉินเสวี่ยเซียว ตะโกนใส่ฟางจิ่งเทียนว่า “อะไรๆ ก็กระบี่สรรพสิ่งรวมเป็นหนึ่ง? กระทั่งได้ยินก็ยังไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย มีใครเคยเห็นอย่างนั้นหรือ!”
“จริงอยู่ที่ข้าไม่เคยเห็นสรรพสิ่งรวมเป็นหนึ่ง และข้าก็เชื่อว่าศิษย์พี่ใหญ่กับศิษย์พี่หลิ่วฉือก็คงไม่เคยเห็นเช่นกัน ดังนั้นสำนักชิงซานถึงได้ถูกมันหลอก”
มือของฟางจิ่งเทียนตบลงไปบนรถเข็นเบาๆ พลางกล่าวว่า “โชคดีที่สำนักชิงซานในตอนนี้ยังมีคนที่เคยเห็นปีศาจกระบี่ตัวนั้นอยู่”
สายตาทุกคนมองไปยังชายชราที่ร่างกายซูบผอมบนรถเข็นผู้นั้น
ตั้งแต่ตอนแรกสุด ทุกคนก็พากันคาดเดาแล้วว่าชายชราที่ร่างกายซูบผอมผู้นี้คือใคร
เหตุใดคนที่ดูเหมือนไม้ใกล้ฝั่งผู้นี้กลับถูกฟางจิ่
