ญเพียรมาไม่ถึงหนึ่งร้อยปี
ฟางจิ่งเทียนไม่ได้สนใจเขาแม้แต่น้อย หากแต่มองจิ๋งจิ่วแล้วกล่าวต่อว่า “คนที่ปล่อยจักรพรรดิหมิงออกมาจากคุกสะกดมารและทำร้ายชางหลงจนตายในตอนนั้นก็คือเจ้าสินะ?”
เมื่อได้ยินคำพูดประโยคนี้ ทุกคนพากันส่งเสียงฮือฮาขึ้นมา สายตาจำนวนนับไม่ถ้วนมองไปทางนักพรตไป๋
นักพรตไป๋นิ่งเงียบไม่พูดอะไร แสดงให้เห็นว่าสำนักจงโจวได้สืบเรื่องนั้นจนรู้ความจริงตั้งนานแล้ว เพียงแต่ไม่มีหลักฐาน
“ความเคลื่อนไหวในตอนที่เจ้าหลบหนีออกมาจากคุกสะกดมารรวดเร็วเป็นอย่างมาก เพียงพริบตาก็ไปได้ไกลสิบกว่าลี้ ตอนนี้ความเร็วน่าจะเร็วขึ้นกว่าตอนนี้ เจ้าทำได้อย่างไรกัน?”
ฟางจิ่งเทียนกล่าวว่า “ผู้ฝึกกระบี่สามารถขี่กระบี่ท่องทะยานไปในฟ้าดินได้ แต่เจ้ากลับไปไหนมาไหนได้โดยไม่ต้องใช้แม้กระทั่งกระบี่ นี่เป็นเพราะอะไร?”
บนยอดเขาเทียนกวงยิ่งเงียบสงัดขึ้นกว่าเดิม ได้ยินเพียงเสียงฟ้าคำรามและเสียงของฟางจิ่งเทียน
“สุดท้ายข้าอยากจะถามเจ้าคำถามหนึ่ง”
ฟางจิ่งเทียนมองจิ๋งจิ่วพลางกล่าวถามว่า “ตอนที่อยู่ในทะเลตะวันตก ลำแสงกระบี่ที่ศิษย์พี่สองสังหารหนานชวีสายนั้น…ก็คือเจ้าใช่ไหม?”
แต่ละคำถามเป็นเหมือนสายฟ้าที่ฟาดจากบนท้องฟ้าลงมาบนยอดเขา ก่อนจ
