ฝนหยุดลงแล้ว เพราะนี่ไม่ใช่วันที่ฝนตก
เสียงฟ้าร้องที่ดังขึ้นมาในเวลานี้คือความรู้สึกตกตะลึงที่เกิดขึ้นภายในจิตใจของทุกคน
ทุกคนคล้ายถูกฟ้าผ่า
ศิษย์สำนักชิงซานผู้หนึ่งเหม่อลอย ร่วงตกลงมาจากบนกระบี่ โชคดีที่ถูกช่วยเอาไว้ได้ทันเวลา จึงไม่ตกลงไปตายยังป่าหินเบื้องล่าง
หลายคนตกตะลึงจนพูดอะไรไม่ออก มองดูชายหนุ่มชุดขาวที่อยู่ในกระท่อมหลังนั้นอย่างงุนงง
ยังมีอีกหลายคนที่สงสัยว่าตนเองถูกเสียงฟ้าคำรามนั้นทำให้หูเสียจนฟังผิดไปแล้วหรือเปล่า?
เสียงฟ้าร้องยังคงดังก้องสะท้อนไปมาอยู่บนท้องฟ้า คล้ายนกยักษ์ที่ไร้รูปร่างกำลังบินวนไปวนมา
นอกจากเสียงสายฟ้าแล้ว บนยอดเขาต่างๆ ของสำนักชิงซานก็ไม่มีเสียงอะไรอีก เงียบสงัดเป็นอย่างมาก
หนังตาที่มักจะห้อยตกลงมาของจัวหรูซุ่ยได้ยกขึ้นไปจนสุด เต็มไปด้วยความรู้สึกตกใจหวาดกลัว
ศิษย์คนอื่นๆ อย่างกั้วหนานซานตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง ยืนนิ่งอยู่กับที่เหมือนรูปปั้นหิน
ศิษย์หนุ่มอย่างเหลยอี้ิจิงและเยาซงซานใบหน้าแดงก่ำ แต่สายตากลับดูผิดหวัง
ไม่ว่าจะยินดีหรือไม่ยินดี อย่างน้อยในเวลานี้ก็ไม่มีใครที่จะสามารถรับความจริงนี้ได้ แต่หลังจากนั้นพวกเขาก็พบว่าคนสำคัญหลายๆ คนต่างยังคงสงบนิ่ง….อย่
