างเช่นฉานจึ อย่างเช่นนักพรตไป๋ อย่างเช่นอาจารย์ลุงหยวนฉีจิง นี้ทำให้ภายในใจพวกเขา รู้สึกหวาดกลัวเป็นอย่างมาก หรือทั้งหมดนี้จะเป็นเรื่องจริง?
ปรมาจารย์อาจิ่งหยางไม่ใช่ว่าบรรลุกลายเป็นเซียนไปแล้วหรือ? ทำไมถึงยังอยู่บนโลกมนุษย์อีก ยิ่งไปกว่านั้นยังกลายเป็นคนผู้นี้?
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสายฟ้าที่ฟาดลงมา ปฏิกิริยาของผู้คนนั้นแตกต่างกันออกไป บางคนเอามือกุมศีรษะวิ่งหลบสายฟ้าไปทั่วทุกที่ บางคนปีนขึ้นไปตะโกนบนหลังคาว่าฝนตกแล้วให้เก็บเสื้อผ้า บางคนจะชักกระบี่ชี้ไปบนท้องฟ้าพลางตะโกนว่ามาสู้กัน จากนั้นก็ถูกสายฟ้าผ่ากลายเป็นตอไม้ไหม้ๆ
ในเวลานี้หยวนฉวี่ได้ไหม้ไปแล้ว เขารู้สึกว่าบนหัวของตัวเองกำลังมีควันลอยขึ้นมา
กู้ชิงก้มหน้ามองดูเหงื่อที่หยดลงไปบนพื้น ไม่รู้ว่ามีความรู้สึกอย่างไร กำลังคิดถึงการคาดเดาที่เป็นความลับที่สุดก่อนหน้านี้ขึ้นมาหรือเปล่า
หลิ่วสือซุ่ยยืนอยู่ด้านหลังปู้ชิวเซียว มองดูจิ๋งจิ่วที่อยู่บนยอดเขา อ้าปากค้างพูดอะไรไม่ออก แทบจะไม่จำเป็นต้องใช้การปิดวาจา —- เขารู้ว่าคุณชายไม่ธรรมดา ถึงขนาดเคยคาดเดาอะไรบางอย่างที่เหลวไหลเป็นอย่างมากขึ้นมา แต่สุดท้ายก็ไม่กล้าคิดไปต่อ แต่ใครจะไปคิดถึงว่าความจริงมันจะเหลวไหล
