เสียยิ่งกว่าการคาดเดานั้นเสียอีก
“ที่แท้ท่านคือจิ่งหยาง….”
หนานว่างใบหน้าขาวซีด กล่าวพึมพำว่า “มิน่าถึงเป็นแบบนี้ แต่ทำไมข้าถึงคิดไม่ถึงล่ะ?”
คนที่ค่อยๆ ใจเย็นลงแล้วได้สติขึ้นมาเหมือนอย่างนางมีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ
ในช่วงเวลาหลายปีวันนี้ โลกแห่งการบำเพ็ญพรตบนแผ่นดินเฉาเทียนพากันคาดเดามาตลอดว่าจิ๋งจิ่วนั่นใช่สายเลือดของนักพรตจิ่งหยางหรือไม่ เพราะว่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับเขามันน่าเหลือเชื่อเป็นอย่างมาก
ตอนนี้พวกเขาถึงได้เข้าใจว่าที่แท้นี่ต่างหากถึงจะเป็นคำตอบที่เป็นไปได้มากที่สุด
เหตุใดพรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียรของจิ๋งจิ่วถึงได้ดีขนาดนี้? เหตุใดในคำสั่งเสียของนักพรตหลิ่วฉือถึงบอกให้เขาเป็นเจ้าสำนัก?
เพราะเขาคือนักพรตจิ่งหยาง!
……
……
ในวันนั้นบนเขาฉีผานก็มีฝนฟ้าร้องตกลงมา สายฟ้าส่องสว่างกระดานหมากล้อมที่อยู่ใต้ศาลา
ถงเหยียนที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งทางวิถีหมากล้อม สุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้กับศิษย์สำนักชิงซานที่เห็นได้ชัดว่าเพิ่งเริ่มเรียนหมากล้อมผู้นั้น
รูปดอกเหมยที่กระจัดกระจายจำนวนนับไม่ถ้วนที่ในเวลานี้ยังคงเก็บอยู่ในพระราชวังเป็นตัวแทนของการประลองวิธีพรตบนที่ราบหิมะในตอนนั้น ศิษย์สำนักชิงซานผู้นั้นสังหาร
