จิ๋งจิ่วเดินกอดแมวขาวขึ้นมาถึงยอดเขา นั่งลงบนเก้าอี้ตัวนั้น ไม่ได้จงใจที่จะหยุดชะงัก ไม่ได้มองไปรอบๆ ด้วยความหยิ่งทะนง แล้วก็ไม่ได้พูดอะไร
ทุกเรื่องราวที่จะทำให้ทุกคนจดจำช่วงเวลาแห่งประวัติศาสตร์นี้เอาไว้ เขาล้วนแต่ไม่ได้ทำ
ทุกอย่างเป็นไปอย่างปกติ เขานั่งพิงไปบนเก้าอี้ไม้ไผ่ คล้ายค่อนข้างเหนื่อยล้า
แต่สิ่งที่เขาได้รับสืบทอดต่อมานั้นไม่ใช่ที่ดินขนาดสามหมู่ หากแต่เป็นสำนักฝ่ายธรรมะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดบนแผ่นดินเฉาเทียน อย่างไรก็ต้องมีคนคอยจัดการเรื่องงานพิธีให้
ต่อไปก็น่าจะมีเหตุการณ์กระบี่บินนับหมื่นเข้ามาคารวะ หรือไม่ก็มีนางฟ้าโปรยดอกไม้ ฉานจึจะเทศนาธรรมท่อนหนึ่ง หยวนฉีจิงยิ้มเล็กน้อยไม่กล่าวกระไร จากนั้นก็จะเป็นการยืนยันสถานะของเขา
แต่แน่นอนว่าต่อให้ไม่มีขั้นตอนเหล่านี้ เขาก็ยังเป็นเจ้าสำนักชิงซานอยู่ดี เพียงแต่บนโลกนี้มีหลายเรื่องราวที่มักจำเป็นต้องมีความรู้สึกของความเป็นพิธีการบ้าง เพื่อจะได้แสดงออกถึงการเฉลิมฉลอง
ในเวลานี้เอง บนเขาพลันมีเสียงล้อรถดังครืดๆ ขึ้นมา
รถเข็นคันหนึ่งเคลื่อนที่ขึ้นมาจากทางขึ้นเขาที่สูงชันของยอดเขาเทียนกวง บันไดจำนวนมากขนาดนั้นไม่ได้เป็นอุปสรรคใดๆ คล้ายกับลอยขึ้นมาอย่างไรอย่า
