ยางจะเป็นเจ้าสำนักชิงซาน ไหนเลยยังต้องมีคำสั่งเสีย?
ทั่วทั้งสำนักชิงซานไปจนถึงทั่วทั้งแผ่นดินเฉาเทียน มีใครกล้าไม่ยอมรับ?
ฟางจิ่งเทียนพลันมองเขาแล้วยิ้มขึ้นมา
บนพื้นตรงนั้นไม่มีหยดเหงื่อที่แตกกระจาย ตรงขนตาไม่มีหยดน้ำตา มีเพียงก้อนหินบนยอดเขาเทียนกวงที่เป็นเครื่องยืนยันถึงวันเวลานับหลายหมื่นปีของสำนักชิงเทียน
อารมณ์ที่อยู่ในรอยยิ้มของเขาค่อนข้างซับซ้อน มีทั้งความรู้สึกเย้ยหยันตัวเอง มีทั้งความรู้สึกเสียใจ แล้วก็มีความรู้สึกสะใจที่เก็บซ่อนมาเป็นเวลาหลายปี
“เจ้าคืออาจารย์อา….จิ่งหยางหรือ?”
ฟางจิ่งเทียนเงยหน้าขึ้นมา มองดูจิ๋งจิ่วพลางกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “อาจารย์อาจิ่งหยางโบยบินเป็นเซียนไปนานแล้วมิใช่หรือ?
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “มีบางเรื่องที่ยังจัดการไม่เสร็จ”
นี่คือคำตอบที่เขากล่าวกับฉานจึในวัดกั่วเฉิง
ฟางจิ่งเทียนย่อมไม่มีทางเชื่อคำตอบนี้ ความรู้สึกเย้ยหยันที่อยู่ในรอยยิ้มยิ่งมากขึ้น
“แม้นจะล้มเหลว แต่ก็ยังดูสบายใจเช่นนี้ ยังคงเหมือนเซียนที่นั่งอยู่บนก้อนเมฆ”
เขามองจิ๋งจิ่วพลางกล่าว “ในด้านนี้ เจ้านั้นเหมือนกับอาจารย์อาเล็กจริงๆ”
ผู้คนที่อยู่บนยอดเขาเทียนกวงไม่รู้ว่าเขากำลังพูดอะไร
ในเมื่อจิ๋งจิ่วคือน
