เข้าสู่ขั้นทะลวงสวรรค์ได้อย่างแท้จริง!
“นี่มันไม่ยุติธรรม!”
ในยอดเขาแห่งหนึ่งมีเสียงที่แก่ชราและโกรธแค้นดังขึ้นมา “หากไม่เป็นเพราะไท่ผิงคอยช่วยเจ้า คนโง่อย่างเจ้าจะเร็วกว่าข้าได้อย่างไร! ข้าไม่ยอม!”
ฟางจิ่งเทียนไม่รู้ว่าภายในถ้ำนั้นเป็นศิษย์ร่วมสำนักของยอดเขาไหน คิ้วของเขาขมวดขึ้นมาเล็กน้อย
ซือโก่วรู้ว่านั่นคือยอดฝีมือคนหนึ่งของยอดเขามั่วเฉิงเมื่อในอดีต ในตอนที่ก้าวเข้าสู่การบำเพ็ญก็เคยถูกมองว่าเป็นอัจฉริยะแห่งวิถีกระบี่ บำเพ็ญเพียรเพียงแค่สองร้อยกว่าปีก็บรรลุสภาวะขั้นแหวกทะเลระดับสูงสุด
ในตอนที่เกิดความวุ่นวายภายในชิงซานเมื่อหกร้อยปีก่อน ยอดเขามั่วเฉิงถูกกวาดล้าง คนผู้นี้ยอมแพ้อย่างรวดเร็ว นักพรตไท่ผิงเสียดายพรสวรรค์ของเขา จึงให้เขามาเก็บตัวบำเพ็ญเพียรอยู่ในยอดเขาซ่อนเร้น
แต่ผ่านมานานขนาดนี้ คนผู้นี้ก็ยังไม่สามารถก้าวข้ามประตูบานนั้นไปได้
เสียงแก่ชราที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและเคียดแค้นอย่างรุนแรงไม่ได้ดังขึ้นอีก
ซือโก่วเดินมาถึงหน้าภูเขาลูกนั้น เปิดประตูหินออก พบว่าคนผู้นั้นตายไปแล้ว
ซือโก่วมองดูร่างกายที่ซูบผอม อีกทั้งใบหน้าที่บิดเบี้ยวหน้ากลัวใบหน้านั้น สายตาของมันเฉยชา
