งหรงเบ่งบาน
ศิษย์ของสำนักชิงซานจำนวนมากต่างกำลังพูดคุยกัน นี่แสดงให้เห็นว่าความรู้สึกเศร้าเสียใจของอาจารย์อาหนานว่างอาจจะลดลงไปบ้างแล้ว
แต่ไม่มีใครคิดถึงว่าหนานว่างจะบินฝ่าสายฝนแรกของฤดูใบไม้ผลิ ผ่านอุโมงค์ของข่ายพลังชิงซานที่เปิดออก บินออกไปจากชิงซาน
หลังจากนั้นหลายวัน นางกลับมาจากทางตะวันออก สายกระบี่จำนวนนับหลายร้อยสายรวมตัวกันกลายเป็นสะพานที่ไร้รูปร่าง ส่งนางตรงไปยังยอดเขาเสินม่อ
กู้ชิงรีบเข้ามาต้อนรับ
หนานว่างเลิกคิ้วเล็กน้อย กล่าวว่า “เจ้าสำนัก…จิ๋งล่ะ?”
กู้ชิงกล่าวว่า “อาจารย์กำลังเก็บตัว อาจารย์อาหญิงก็เช่นกันขอรับ”
คิ้วของหนานว่างเลิกสูงขึ้นกว่าเดิม ทันใดนั้นพลันมองเห็นแมวขาวที่ฟุบหมอบอยู่ในพุ่มดอกไม้ตัวนั้น จึงโบกมือบอกให้กู้ชิงออกไป ส่วนตัวเองเดินไปหิ้วคอแมวขาวตัวนั้นขึ้นมา
อาต้ากำลังไล่จับผีเสื้อ เมื่อถูกนางรบกวนจึงรู้สึกโมโหขึ้นมา ในขณะที่กำลังจะยื่นอุ้งเท้าออกไปตะปบเล็กน้อย มันพลันพบว่าพลังของนางไม่ค่อยมั่นคงเท่าไหร่ อดรู้สึกตกใจขึ้นมาเ เล็กน้อยไม่ได้ จึงใช้กระแสจิตถามไปว่า “เจ้าเป็นอะไร?”
หนานว่างกล่าวว่า “ข้าไปสำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ยมา”
อาต้าตกใจ ในใจคิดว่านี้เจ้าไปหาเรื่องถึงที่จริงๆ
