หน้าเศร้าสร้อยว่า “แล้วข้าล่ะ?”
……
……
ภายในถ้ำที่อยู่ในส่วนที่ลึกที่สุดแห่งนั้น แสงดาวสาดส่องลงมาจากเพดานถ้ำ ยังคงเป็นเหมือนช่วงเวลาหลายหมื่นปีที่ผ่านมา กระทั่งมุมของแสงก็มิได้เปลี่ยนแปลงไปแม้แต่น้อย
จิ๋งจิ่วหลับตานั่งอยู่บนอาสนะ ชุดขาวถูกแสงดาวส่องสว่าง ดูคล้ายเซียนที่ดื่มสุราเลิศรสเยอะเกินไป กำลังงีบหลับ
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เขาลืมตาขึ้นมา มองไปทางเจ้าล่าเยวี่ย
เจ้าล่าเยวี่ยเดินมาถึงตรงหน้าเขาก่อนจะคุกเข่าลง จากนั้นมองเขาพลางกล่าวว่า “แสวงหาธรรมะวิถีมันยากลำบากขนาดนี้เลยหรือ?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ความรักก็เป็นเช่นนี้ ไถนาก็เป็นเช่นนี้ ทำอะไรก็ล้วนแต่ยากลำบาก”
เจ้าล่าเยวี่ยเศร้าใจเป็นอย่างมาก กล่าวว่า “แต่ว่าคนอย่างท่าน ทำไมถึงต้องแบกรับความลำบากเหล่านี้ด้วย?”
จิ๋งจิ่วกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “คนอย่างข้าได้รับการเชิดชูและเลี้ยงดูจากโลก แต่กลับไม่เคยคิดว่าจะคืนอะไรให้แก่โลกนี้ แล้วทำไมจะรับความลำบากเหล่านี้ไม่ได้? ยิ่งไปกว่านั้น อะไรคือความลำบากล่ะ?”
……
……
หิมะที่กระบี่สามฉื่อนำมาหดหายไปในพริบตา
ฤดูใบไม้ผลิมาถึงอย่างรวดเร็ว
ข่ายพลังชิงซานเปิดออกอีกครั้ง ฝนแรกของฤดูใบไม้ผลิตกลงมา หมู่มวลดอกไม้บนยอดเขาชิ
