ก็ไม่พบ”
เมื่อกล่าวจบประโยคนี้ เขาก็หมุนตัวเดินเข้าไปในถ้ำ ผนังหินอันหนักอึ้งทยอยร่วงลงมา ฝุ่นควันฟุ้งกระจายเล็กน้อย
ยอดเขาเสินม่อหนาวเย็นขึ้นมาเล็กน้อย นั่นมิใช่ความรู้สึกที่อยู่ในใจของทุกคน หากแต่เป็นอากาศที่อยู่รอบกาย เพราะว่ากระบี่สามฉื่อได้บินมายังยอดเขาเสินม่อพร้อมกับหิมะ
“เจ้าสำนักล่ะ?”
เสียงอันคร่ำเคร่งของหยวนฉีจิงดังออกมาจากในกระบี่สามฉื่อ
เจ้าล่าเยวี่ย กู้ชิงและผิงหย่งเจียมองไปยังหยวนฉวี่พร้อมกัน
หยวนฉวี่เดินหน้าเศร้าเข้าไป ทำการคารวะกระบี่สามฉื่อ จากนั้นอธิบายเรื่องที่จิ๋งจิ่วได้สั่งกำชับเอาไว้
กระบี่สามฉื่อลอยนิ่งๆ อยู่ในหิมะ หลังจากนั้นครู่หนึ่งก็บินกลับไปยังยอดเขาซั่งเต๋อ หยวนฉีจิงไม่ได้แสดงความเห็นใดๆ
“อาจารย์ อย่าเอาแต่ให้ข้าทำเรื่องแบบนี้ได้รึเปล่าขอรับ?” หยวนฉวี่กล่าวกับเจ้าล่าเยวี่ยด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าวว่า “ท่านเจ้าสำนักได้หากระบี่ให้เจ้าเล่มหนึ่ง ตอนนี้ยังเลี้ยงอยู่บนยอดเขากระบี่ อีกสักสองสามปีก็น่าจะใช้ได้แล้ว”
หยวนฉวี่ดีใจเป็นอย่างมาก ไหนเลยยังจะสนใจเรื่องก่อนหน้านี้อีก
ผิงหย่งเจียงุนงง ก่อนจะมองไปยังกระบี่คมจักรวาลที่อยู่ในมือของศิษย์พี่ จากนั้นกล่าวด้วยสี
