จิ๋งจิ่วมองไปยังอีกด้านหนึ่งในไอหมอก ในใจครุ่นคิดว่าอย่างน้อยการเดินทางครั้งนี้ก็ทำให้เขามั่นใจว่าคนผู้นั้นไม่เคยคิดที่จะสังหารตนเองมาก่อน
อย่างน้อยก่อนที่เขาจะพาหลิ่วฉือและหยวนฉีจิงลงมือ คนผู้นั้นก็ไม่เคยคิดที่จะสังหารเขามาก่อน
การยืนยันอันนี้มันสำคัญนักหรือ?
อาจจะ
อาจจะไม่
……
……
ลำแสงกระบี่สีแดงส่องสว่างยอดเขาเสินม่อ กู้ชิงพาหยวนฉวี่และผิงหย่งเจียออกมาคารวะต้อนรับ
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ให้ตระกูลกู้หาที่ในเมืองอวิ๋นจี๋สร้างเรือนขึ้นมาหลังหนึ่ง ห้องต้องเยอะหน่อย ทิวทัศน์ต้องดี แล้วก็สงบ”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ ทุกคนรวมไปถึงอาต้าต่างรู้สึกแปลกใจ ในใจครุ่นคิดว่าถึงแม้ทิวทัศน์ในเมืองอวิ๋นจี๋จะไม่เลว แต่ไหนเลยจะเทียบยอดเขาในชิงซานได้?
ยิ่งไปกว่านั้นท่านจะสร้างเรือนเอาไว้ที่นั่นทำไม? ทำเป็นเรือนพักอีกหลังหรือ? แต่ที่นั่นคือโลกมนุษย์นะ ทุกที่ล้วนแต่เต็มไปด้วยคนธรรมดา หรือท่านไม่กลัวหนวกหู?
จิ๋งจิ่วย่อมไม่อธิบายสาเหตุ เขาครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนกล่าวอีกว่า “มีห้องนึงให้ทำที่บังแสงให้เรียบร้อย แต่ด้านในติดไข่มุกราตรีเอาไว้มากหน่อย ถ้าสว่างหน่อยก็จะดี”
กู้ชิงยิ่งรู้สึกไม่เข้าใจ ในใจครุ่นคิดว่านี้ท่านจะทำอะไ
