ทำไมคนเราถึงเศร้า
เศร้าก็เพราะว่ายากจะก้าวข้ามไปได้
ลมฤดูใบไม้ผลิยากจะก้าวข้ามเมืองไป๋เฉิง วีรบุรุษยากจะก้าวข้ามสาวงาม
ความรู้สึกยากจะสลัดทิ้งได้ ความเป็นความตายนั้นยิ่งยากหนีพ้นได้
ที่ิจิ๋งจิ่วเศร้าใจย่อมมิได้เป็นเพราะขี้ขลาด แล้วก็มิได้เป็นเพราะว่าได้เจอคนผู้นั้นก็เลยคิดถึงเรื่องราวต่างๆ ในอดีตขึ้นมา อย่างน้อยมันก็มิได้เป็นเช่นนี้ไปเสียทั้งหมด
สำหรับเขาแล้ว จริงอยู่ที่คนผู้นั้นมีความพิเศษ แต่สุดท้ายมันก็ยังเป็นคนผู้นั้นอยู่ หากสามารถฆ่าได้ ย่อมต้องฆ่า
“สุดท้ายพวกเราก็จะสูญเสียการเกี่ยวเนื่องทั้งหมดที่มีต่อโลกนี้ไป เหลือแต่เพียงความอ้างว้างโดดเดี่ยว”
จิ๋งจิ่วลูบแมวที่อยู่ในอ้อมอก มองดูดวงดาวที่อยู่บนท้องฟ้ายามค่ำคืน รับรู้ถึงความเย็นยะเยือกของกระบี่คมจักรวาล พลางกล่าวกับเจ้าล่าเยวี่ย
เจ้าล่าเยวี่ยไม่ได้กล่าวอะไร เพราะในเวลานี้นางรู้สึกเศร้าใจเป็นอย่างมาก ก็เหมือนอย่างตอนงานชุมนุมเหมยฮุ่ย นางมักจะรู้สึกว่าเขากำลังจากโลกนี้ไปอย่างช้าๆ
การใช้ชีวิตอยู่บนโลกนี้ สุดท้ายก็มักจะต้องพบเจอกับการเปลี่ยนแปลงของเรื่องราว การเปลี่ยนแปลงของจิตใจ และสุดท้ายก็ยังต้องพบเจอความตายที่ไม่อาจหลุดพ้นไปได้
ต่อให้ผู้บ
