้องฟ้ายังคงเป็นเหมือนเดิม
ฟ้าดินยังคงเป็นเหมือนเดิม
เขาเองก็เป็นเหมือนเดิม
กลับมาเป็นเวลาหลายสิบปี คืนนี้เป็นครั้งแรกที่เขาแสดงอารมณ์ที่ดูค่อนข้างปกติธรรมดาออกมา จากนั้นก็หยุดลง
เจ้าล่าเยวี่ยมองดูเขา ภายในดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกชื่นชม
อาต้ามองดูเขา ภายในดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกเคารพกริ่งเกรง
เขาสามารถปล่อยวางได้ในเวลาสั้นๆ ขนาดนั้น นั่นเป็นเพราะว่าเขามีเป้าหมายที่สูงกว่านั้น
เขารู้ดี ความอ้างว้างโดดเดี่ยวคือค่าตอบแทนที่ตนเองจำเป็นต้องแบกรับ
……
……
ไม่ว่าเจ้าจะเป็นจิตใจหรือว่าสัมภาระ ไม่ว่าเจ้าจะมีน้ำหนักหรือไม่ หากจิ๋งจิ่วบอกว่าวางลงก็คือวางลงจริงๆ
เขาไม่คิดถึงคำว่าอ้างว้างโดดเดี่ยวคำนี้อีก ไม่เศร้าเสียใจ ไม่โกรธเกรี้ยว เริ่มคิดคำนวนอย่างเยือกเย็น
—-ก็เหมือนอย่างที่อาต้าว่าไว้ เมื่อก่อนเขาไม่ได้เป็นคนเช่นนี้ อย่างนั้นเหตุใดในช่วงหลายปีมานี้เขาถึงดึงดันขนาดนี้ ทำไมเขาถึงเดินทางไปยังที่ต่างๆ มากมายขนาดนั้น คิดหา วิธีต่างๆ ตั้งมากมายเพื่อที่จะหาตัวไท่ผิงให้พบ? นี่อาจจะเป็นผลกระทบจากกระแสจิตที่เทียนจิ้นเหรินทิ้งเอาไว้สายนั้น แต่ความจริงแล้วมันมีเหตุผลที่ง่ายกว่านั้น นั่นก็คือ เขาต้องการคำตอบ
ใน
