นซาน ภายในดวงตาก็ยังค่อยๆ มีแววตาเจ็บปวดปรากฏขึ้นมา
อินเฟิ่งเองก็ทนไม่ไหวแล้ว มันกล่าวว่า “นักพรต ใช้น้ำค้างซักหยดไหม!”
เสียงขลุ่ยไม่อาจขาดช่วง อินซานไม่อาจพูดได้
เขาใช้รอยยิ้มเพื่อบอกว่ายังไม่ถึงเวลา
รอยยิ้มที่ปกติมักจะสดใสและเป็นมิตร ในเวลานี้เมื่ออยู่บนใบหน้าที่กำลังเน่าเปื่อย มันกลับดูน่าหดหู่เป็นอย่างมาก
อินเฟิ่งรู้สึกปวดใจเป็นอย่างมาก มันกล่าวเสียงสั่นว่า “อย่างนั้นท่านหลับตาพักผ่อนสักครู่ไหม?”
เสียงขลุ่ยสูงขึ้นเล็กน้อย เพื่อบอกว่าเห็นด้วย
“ท่านบอกว่าจิ๋งจิ่วยอมเสี่ยงอันตรายมาที่นี่คนเดียว เพราะว่าเรื่องในทะเลตะวันตกทำให้เขารู้สึกค่อนข้างเหน็ดเหนื่อย อย่างนั้นท่านล่ะ?”
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินพลันกล่าวขึ้นมาว่า “เบาะแสที่ท่านทิ้งเอาไว้เพื่อให้เขามาหา นั่นก็เป็นเพราะว่าท่านเองก็เหนื่อยล้า แล้วเช่นกันใช่หรือเปล่า? ก็เลยอยากตาย?”
เสียงขลุ่ยพลันสงบนิ่ง หรือพูดอีกอย่างก็คือเฉยชา เหมือนกับใบบัวที่รองรับน้ำที่ใสสะอาดเหล่านั้น
รักษายอดเขา
ลงไปในดินแดนหมิง
ใช้เลือดล้างชิงซาน
เหมยฮุ่ย
ใต้หล้าโกลาหล
คุกกระบี่สามร้อยปี
ต้องเจอกับความทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส
ไม่ว่าเป็นใครก็คงจะต้องรู้สึกเหนื่อยล้าหรือเปล่า?
