น้าดอกบัวที่งอกออกมาจากความว่างเปล่า ก่อนกล่าวด้วยน น้ำเสียงเรียบเฉยว่า “ยิ่งไปกว่าสุดท้ายแล้วนี่มันก็เป็นเรื่องระหว่างพวกข้าศิษย์พี่ศิษย์น้อง”
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินหรี่ตาพลางกล่าวว่า “ไหนท่านเคยบอกว่าเขามิใช่จิ่งหยาง?”
อินซานยิ้มเล็กน้อยพลางกล่าวว่า “เขาย่อมมิใช่จิ่งหยาง แต่เขาคิดว่าตนเองใช่ แล้วอย่างนั้นใครจะทำอะไรได้?”
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินกล่าวว่า “หากเขาคิดว่าตัวเองเป็นจิ่งหยางจริงๆ แล้วจะเป็นไปได้อย่างไรที่เขาจะมาคนเดียว?”
นักพรตจิ่งหยางเกียจคร้าน นักพรตจิ่งหยางกลัวตาย จิ๋งจิ่วเองก็น่าจะเป็นเช่นนั้นเหมือนกัน
“เขาจะมา เพราะเขามีปัญหาหนึ่งที่ยังหาคำตอบไม่ได้”
อินซานยื่นมือไปลูบดอกบัว ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “หากข้ากางปีกไม่สำเร็จ ข้าก็จะตาย หากเขาไม่มาก่อนที่ข้าจะตาย เช่นนั้นเขาก็จะไม่สามารถถามข้าได้อีก”
……
……
ไม่รู้ว่าบินไปทางเหนือนานเท่าไร บนผิวของกระบี่คมจักรวาลมีน้ำค้างแข็งเกาะอยู่บางๆ ชั้นหนึ่ง บนร่างของจิ๋งจิ่วเองก็เป็นเช่นนั้นเหมือนกัน
กระบี่บินพลันหยุดลง เกล็ดน้ำค้างแข็งกลายเป็นจุดหิมะนับหลายพันดวงร่วงหล่นลงมาจากบนเสื้อผ้าของเขา
ที่นี่หนาวเย็นเป็นอย่างมาก ร่องรอยความร้อนท
