สุดในโลก โรคนั้นมีชื่อว่าเวลา
เวลาสามารถทำลายทุกสิ่ง ร่างกายของเขากำลังเน่าเปื่อยลงอย่างช้าๆ ตามเวลาที่เคลื่อนผ่านไป สำหรับตัวเขาในตอนนี้ คำว่า ‘ใกล้จะลงโลงแล้ว’ คือคำที่เหมาะสมมากที่สุด
การที่เขาสามารถอดทนมาถึงตอนนี้ได้ก็นับว่าเป็นปาฏิหาริย์อย่างมากแล้ว
แน่นอน เดิมทีตัวเขาเองก็เป็นปาฏิหาริย์
“ข้ามักจะรู้สึกว่าจู่ๆ ชิงซานจะปรากฏตัวขึ้นมา ข้ารู้ว่าพวกเขาไม่มีทางที่จะหาพวกเราพบ แต่ว่า….ข้าก็ยังรู้สึกไม่ดี”
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินขยี้จมูกที่เป็นสีแดงของตัวเอง ไม่รู้ว่าโรคผิวหนังอักเสบยังไม่หายดีหรือว่าถูกลมอันรุนแรงพัดนานเกินไป
“จิ๋งจิ่วอย่างมากก็พาอาต้ามา หากคิดอยากจะฆ่าข้า เขาเองก็ต้องเตรียมพร้อมที่ตายด้วยเช่นเดียวกัน”
อินซานใช้ผ้าขนหนูเปียกกดกระดูกที่กำลังจะแทงทะลุผิวหนังขึ้นมาลงไป ยิ้มออกมาเล็กน้อยพลางกล่าว
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินขมวดคิ้วเล็กน้อย กล่าวถามว่า “หยวนฉีจิงล่ะ?”
“เรื่องที่เกิดขึ้นในทะเลตะวันตกทำให้เขาค่อนข้างเหนื่อยล้า เรื่องนี้เขาไม่มีทางบอกคนอื่นๆ ในชิงซาน”
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคิดถึงร่างอันสูงใหญ่ที่ยืนอยู่หน้าตัวเองในวันนั้นหรือเปล่า อินซานจึงนิ่งเงียบไปครู่ จากนั้นเดินไปตรงห
