ักชิงซานไล่ตามมาจะทำอย่างไร?”
อินเฟิ่งเหลียวศีรษะมองไปยังพายุหิมะที่มืดสลัวทางด้านหลัง สายตาดูคร่ำเคร่งขึ้นมา
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินเดินกุมศีรษะลงไปด้านล่างท้องเรือ เมื่อได้ยินเสียงเสียดสีกันของท้องเรือและผิวน้ำแข็งที่ชัดเจนยิ่งขึ้น เขาก็อดขมวดคิ้วขึ้นมาไม่ได้ จากนั้นผลักประตู เข้าไปแล้วกล่าวกับชายหนุ่มที่อยู่ด้านในว่า “ข้ารู้สึกไม่ดี”
อินซานกำลังใช้ผ้าขนหนูเปียกเช็ดใบหน้า เมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย เขาก็วางผ้าขนหนูลงพลางกล่าวถามว่า “ไม่ดีอย่างไร?”
ใบหน้าเขายังคงดูงดงาม เพียงแต่บนผิวหนังมีรอยดำคล้ำปรากฏขึ้นมาเป็นจำนวนมาก โดยเฉพาะบนร่างกายที่ถูกเสื้อผ้าปิดบังเอาไว้ ทุกส่วนล้วนเต็มไปด้วยรอยปูดนูนที่สามารถมองเห็นได้ เ เหมือนกับท่อนไม้ที่กำลังมีกิ่งก้านงอกออกมา
เมื่อฤดูใบไม้ผลิมาเยือน ไม่ว่าบนต้นไม้จะมีกิ่งก้านงอกออกมาเท่าไรก็ล้วนแต่เป็นภาพที่งดงาม แต่ถ้าหากมันมาเกิดขึ้นบนร่างกายของมนุษย์ เกรงว่ามันคงเป็นภาพที่น่าหวาดกลัวและน่า าเกลียดอย่างมาก
ตัวเขาในตอนนี้มิใช่ชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา ดูกระตือรือร้นและเป็นมิตรผู้นั้นอีกแล้ว หากแต่เป็นเพียงคนป่วยที่น่าสงสารคนหนึ่ง
เขาเป็นโรคที่น่ากลัวที่
