าบาดเจ็บได้ เพียงแต่มันทำให้นิสัยของเขาเกิดการเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย
และเป็นเพราะเงามืดนั้นไม่ได้ทำให้เขาบาดเจ็บอะไร ดังนั้นในเวลาปกติเขาจึงไม่ได้ไปสนใจมัน แต่ในเมื่อตอนนี้พบแล้ว แค่ขยับความคิดเล็กน้อยก็สามารถกำจัดไปได้ ไม่ต้องไปสนใจอะไร ร
เพียงแต่ว่า…คนผู้นั้นรู้ได้อย่างไรล่ะ?
“ยินดีกับนักพรตด้วยที่กำจัดความกังวลออกไปได้”
อาต้ากล่าวอย่างจริงใจว่า “อย่างนั้นพวกเรากลับได้แล้วใช่ไหม?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “กลับทำไม? ข้ายังไม่ได้ถามเขา ยังไม่ได้ฆ่าเขาเลย”
กระบี่คมจักรวาลฝ่าลมหิมะมุ่งหน้าต่อไปข้างหน้า
อาต้ารู้สึกโกรธเป็นอย่างมาก มุดกลับเข้าไปในอกของเขาพลางกัดปกเสื้อของเขาไม่หยุด
……
……
เตาหลอมหินผลึกยังคงทำงานต่อไป หินผลึกยังเหลืออยู่อีกครึ่งหนึ่ง ส่องประกายระยิบระยับเหมือนปลาที่จู่ๆ ก็ถูกแช่แข็ง แต่เรือมหาสมบัติกลับหยุดนิ่งอยู่บนทะเลน้ำแข็ง
อินซานเดินขึ้นมาบนดาดฟ้าเรือโดยมีปรมาจารย์สำนักเสวียนอินคอยพยุง อินเฟิ่งบินลงมาจากบนเสากระโดง ก้มศีรษะอันหยิ่งทะนงลงอย่างเคารพนอบน้อม
“หากข้าตายไปแล้ว อินเฟิ่งจะบอกเจ้าว่าจะหลุดพ้นจากข่ายพลังกระบี่ชิงซานได้อย่างไร”
อินซานปลอยมือจากปรมาจารย์เสวียนอิน ค่อยๆ เดินม
