าที่กราบเรือ ทอดตามองไปทางใต้ที่อยู่ห่างไกล ใช้มือลูบรอบยับบนเสื้อผ้าที่เพิ่งจะเปลี่ยนมาใหม่เบาๆ
“ขอบคุณท่านนักพรต” ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินขยี้จมูก กล่าวว่า “แต่ข้าก็ไม่ได้คิดอยากให้ท่านตายเพราะเหตุนี้”
อินซานรู้สึกแปลกใจ ยิ้มเล็กน้อยพลางกล่าวถามว่า “เพราะอะไร?”
“ไม่มีใครอยากเป็นสุนับรับใช้ ข้าเคยคิดหาวิธีที่จะทรยศท่านมาหลายครั้ง แล้วก็เคยคิดว่าทันทีที่ทำสำเร็จจะเหยียดหยาบท่านอย่างไร จะทารุณท่านอย่างไร แต่แน่นอนว่าความพยายามที่ผ่า านมาล้วนแต่ล้มเหลว แต่ข้าก็มักจะคิดว่าต่อไปจะต้องมีโอกาสสำเร็จอย่างแน่นอน”
เส้นผมที่เบาบางของปรมาจารย์สำนักเสวียนอินปลิวไปมาอยู่ในสายลม ดูค่อนข้างมีชีวิตชีวา “แต่ว่าตอนนี้ข้ารู้สึกว่าการอยู่กับท่าน ดูท่านทำเรื่องเหล่านี้มันสนุกมากทีเดียว”
“งั้นหรือ? ข้าเองก็รู้สึกว่าการใช้ชีวิตแบบนี้มันสนุกอย่างมากทีเดียว” อินซานหัวเราะขึ้นมา
ใบหน้าเขาเปลี่ยนรูปร่างไปเล็กน้อย รอยยิ้มเองก็ดูค่อนข้างน่ากลัว แต่ดวงตายังคงใสกระจ่าง สีหน้าเองก็ดูสดใสเหมือนลมฤดูใบไม้ผลิ
“ตอนนั้นเขาเอาป้ายชีวิตของเจ้าไป เขาจะต้องมีวิธีที่จะเล่นงานเจ้าแน่ วันนี้เจ้าไม่ต้องทำอะไร พักผ่อนให้สบายเถอะ”
จากนั้นเขาก
