ล่าวกับอินเฟิ่งต่อว่า “หากข้าเป็นอะไรไป เจ้าก็กลับไปชิงซาน พวกเขาไม่มีทางทำอะไรเจ้าเช่นกัน”
สายตาของอินเฟิ่งเย็นยะเยือกเล็กน้อย มันกล่าวว่า “ท่านไม่อยู่ชิงซาน ข้าจะกลับไปทำไม?”
ในเวลานี้เอง หิมะพลันหยุดลง เมฆครึ้มภายในท้องฟ้าเหล่านั้นสลายหายไป ก้อนสีที่เกิดจากน้ำวนสายฟ้าเองก็หายไปด้วย เหลือเพียงแค่สีน้ำเงินแถบหนึ่ง
สีน้ำเงินแถบนี้สะอาดบริสุทธิ์ แต่กลับค่อนข้างน่าหวาดกลัว ดูแปลกประหลาดเป็นอย่างมาก
ห่างออกไปหลายร้อยลี้ทางใต้มีจุดดำเล็กๆ จุดหนึ่งปรากฏขึ้นมา
“แข็งแกร่งขนาดนี้แล้วอย่างนั้นหรือ?”
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินลูบเส้นผมที่เบาบาง หรี่ตามองไปทางด้านนั้น จิตสังหารค่อยๆ ก่อตัว
อินซานหยิบเอาขลุ่ยกระบี่ออกมา ใช้แขนเสื้อเช็ดเล็กน้อย เตรียมจะเป่าเพลงออกมาเพลงหนึ่ง
……
……
ลมและหิมะพลันหยุดลง กระบี่คมจักรวาลอยู่ในท้องฟ้าสีน้ำเงิน สะท้อนภาพท้องฟ้าออกมาบนตัวกระบี่ คล้ายเป็นสีน้ำเงินที่เข้มยิ่งกว่า
อาต้าลอยขึ้นมา มองไปยังเรือมหาสมบัติอย่างตื่นตัว แต่ในดวงตากลับไม่มีความหวาดกลัวใดๆ มีเพียงความต้องการต่อสู้
ความหวาดกลัวเป็นธรรมชาติอย่างหนึ่ง ภายใต้สถานการณ์ที่ไม่มีทางให้ถอยหนี ธรรมชาติอันแข็งแกร่งของผู้พิทักษ์ชิงซานไ
