ด้บอกมันว่ามีเพียงสู้ตายเท่านั้น ถึงจะทำให้รอดไปได้
จิ๋งจิ่วเองก็มองดูเรือมหาสมบัติลำนั้น
อินซานมองดูจุดสีดำบบนท้องฟ้าอย่างเงียบๆ
สายตาของทั้งสองคนประสานกัน
คล้ายกับเมื่อหลายปีก่อน
ทะเลน้ำแข็งพลันสั่นสะเทือนขึ้นมา เกิดรอยแตกจำนวนนับไม่ถ้วน
ที่ราบหิมะเกิดคลื่นขึ้นมา คล้ายกองทัพนับหมื่นกำลังห้อตะบึงเข้ามายังริมฝั่งทะเล
“สมแล้วที่เป็นนักพรต”
อินเฟิ่งมองดูอินซาน ในดวงตาเต็มไปด้วยความเคารพชื่นชม
จากนั้นมันมองไปยังจุดดำเล็กๆ ในสายตาเต็มไปด้วยความเคารพยำเกรง กล่าวว่า “นักพรตจิ่งหยางเองก็ยอดเยี่ยมจริงๆ”
“ยอดเยี่ยมกับผีสิ!”
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินมองไปทางที่ราบหิมะ สีหน้าดูแย่เป็นอย่างมาก คล้ายว่าบรรพชนของตนเองเพิ่งจะตายไป
……
……
ในท้องฟ้าที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยลี้ อาต้ามองไปทางที่ราบหิมะ สีหน้าดูแย่อย่างมากเช่นกัน
กระแสจิตสายหนึ่งพุ่งมาจากทางแคว้นเสวี่ยอันห่างไกล
รอยแตกบนทะเลน้ำแข็งเหล่านั้น เศษหิมะที่ฟุ้งกระจายขึ้นมาราวกับมีกองทัพนับหมื่นกำลังห้อตะบึงล้วนแต่เป็นแรงกดดันที่เดินทางมาพร้อมกับกระแสจิตนั้น
อยู่ห่างกันหลายพันลี้ เพียงแค่กระแสจิตก็ยังมีอานุภาพถึงเพียงนี้ ทั่วทั้งแผ่นดินเฉาเทียนนั้นมีเพียงผู้เดี
