ไหลก่อน จะขโมยมาก็ได้”
ท่ามกลางเสียงลมที่หวีดหวิวคล้ายมีเสียงพรืดเบาๆ ดังขึ้นมา นั่นมิใช่เสียงหัวเราะ หากแต่เหมือนเสียงถุงลมที่ถูกแทงจนแตก
จัวหรูซุ่ยโมโหเป็นอย่างมาก กล่าวว่า “ใครใช้ตดตอบข้า?”
กู้ชิงกล่าวว่า “ข้าเอง”
จัวหรูซุ่ยยิ่งโมโหมากกว่าเดิม กล่าวว่า “เจ้าไม่ใช่คนธรรมดาเสียหน่อย จะตดทำไม!”
ความจริงแล้วบทสนทนาที่น่าเบื่อและไม่มีอะไรน่าสนใจเหล่านี้ได้แสดงให้เห็นเรื่องๆ หนึ่ง นั่นก็คือตอนนี้เขาตื่นเต้นเป็นอย่างมาก
ตอนอยู่ในเรือนจือโจว จิ๋งจิ่วหาทิศทางที่เรือมหาสมบัติลำนั้นอาจจะไป จึงพาพวกเขามายังทะเลพายุน้ำแข็งเพื่อไล่ฆ่านักพรตไท่ผิง แต่ปรมาจารย์จะถูกฆ่าง่ายๆ ขนาดนั้นได้อย่างไร? จัวหรูซุ่ยคิดในใจว่าต่อให้ท่านอินเฟิ่งจะยังไม่ฟื้นตัวหลังจากถูกหนานชวีโจมตี แต่จอมมารอย่างปรมาจารย์สำนักเสวียนอินนี่ใครจะเป็นคนจัดการ? หวังพึ่งเจ้าแมวขี้เกียจตัวนั้นน่ะ ะหรือ?
สายตาเขาเลื่อนจากในอ้อมอกของเจ้าล่าเยวี่ยไปยังแผ่นหลังของจิ๋งจิ่วที่อยู่เบื้องหน้า ในใจครุ่นคิดว่าอาจารย์อาเล็กเป็นเจ้าสำนัก แล้วก็ยังเอาชนะไต้ซือฮุ่ยหยวนได้ ตอนนี้ค่อน นข้างลำพองไปหน่อยนะ
ในเวลานี้เอง เขาพลันได้ยินเสียพรืดเบาๆ ดังขึ้นมาอีกเสี
