ู้ได้อย่างชัดเจน
หลังจิ๋งจิ่วตื่นขึ้นมา พลังวิญญาณที่ถูกเชื้อเชิญมาเหล่านั้นก็สลายหายไป แผ่นน้ำแข็งอันหนักอึ้งที่ทับถมเข้าด้วยกันเหล่านั้นส่งเสียงแครกที่น่ากลัวออกมา ก่อนจะค่อยๆ ไหลลงไปในน้ ำทะเล ส่งเสียงตู้มดังสนั่น
ลมพายุอันรุนแรงกลับมาบนท้องทะเลอันหนาวเย็นอีกครั้ง แสงดาวที่เหมือนสายน้ำกระเพื่อมขึ้นมา ก็เหมือนกับประกายแสงที่ท้องทะเลทิ้งเอาไว้ในท้องฟ้ายามค่ำคืน
กระบี่คมจักรวาลแหวกประกายแสงอันเจิดจ้าเข้าไปในลมพายุ
จิ๋งจิ่วนั่งอยู่ตรงปลายกระบี่ มองไปยังทิศเหนือที่อยู่ห่างไกล สายตาเป็นประกายเล็กน้อย ไล่ตามมองเส้นที่มีความร้อนจางๆ ที่ประเดี๋ยวผลุบประเดี๋ยวโผล่เส้นนั้น
นั่นคือร่องรอยความร้อนที่เตาหลอมหินผลึกทิ้งเอาไว้ แม้ผ่านไปหลายวันก็ยังไม่ถูกน้ำทะเลที่เย็นยะเยือกและน้ำแข็งที่ลอยอยู่บนผิวน้ำดับไป
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “พวกเจ้ากลับชิงซาน ข้าพาอาต้าไปก็พอ”
อาต้าด่าคำหยาบขึ้นมาในใจ ในใจครุ่นคิดว่าข้าก็อยากกลับชิงซานเหมือนกันนะ
กระบี่คมจักรวาลแปลงเป็นลำแสงกระบี่ที่อ้างว้างและเย็นยะเยือก มุ่งหน้าไปทางเหนือของทะเลพายุน้ำแข็ง ไม่นานก็หายไปในท้องฟ้ายามค่ำคืน รวมเป็นหนึ่งกับหมู่ดาวที่ส่องประกายระยิบระ ะยับบนท้องฟ้
