ยมองไปทางกู้ชิง พบว่าเขายังคงอยู่ในสภาวะขั้นคเนจรระดับต้น รู้สึกค่อนข้างแปลกประหลาด จึงกล่าวว่า “ตอนอยู่ที่วัดกั่วเฉิงเมื่อหน้าร้อนปีที่แล้ว เจ้าใกล้จะบรรลุสภาวะแ แล้วมิใช่หรือ เหตุใดตอนนี้ถึงยังไม่บรรลุล่ะ?”
กู้ชิงกล่าวว่า “ข้าอยากจะรออีกหน่อย”
จัวหรูซุ่ยในใจว่าหรือเรื่องแบบนี้ต้องรอฤกษ์งามยามดีด้วย ทันใดนั้นพลันเข้าใจความคิดของเขา จึงหรี่ตาเล็กน้อยพลางกล่าวว่า “ศิษย์น้องหวังสูงทีเดียวเชียว”
กู้ชิงกล่าวว่า “พรสวรรค์ของข้ามิอาจเทียบศิษย์พี่จัวได้ จึงได้แต่ต้องอดทนให้มากหน่อย”
หลังจากนี้อีกสองสามร้อยปี บางทีทั้งสองคนนี้อาจจะต้องมาแย่งชิงตำแหน่งเจ้าสำนักชิงซานชิงซานกันต่อหน้าคนจำนวนมาก บทสนทนาสองประโยคในภูเขาน้ำแข็งที่อยู่ท่ามกลางแสงดาวในคืนนี้ควรจ จะถูกจารึกลงในบันทึกประวัติศาสตร์ของสำนักชิงซาน แต่เจ้าล่าเยวี่ยกลับไม่ได้มองดูพวกเขาแม้แต่นิดเดียว สายตาของนางมองดูจิ๋งจิ่วอย่างเงียบๆ
จิ๋งจิ่วลืมตาขึ้นมา สายตาสงบนิ่ง มือลูบแผ่นหลังของอาต้าอย่างแผ่วเบา จิตสังหารค่อยๆ หดหายไป
จิตสังหารนี้มีมาตั้งแต่ตอนที่ออกเดินทางมาจากริมทะเลตะวันออก เบาบางเป็นอย่างมาก แอบซ่อนอยู่ภายในเสื้อ มีเพียงเจ้าล่าเยวี่ยเท่านั้นที่รับร
