ตกต่างกันออกไป บนผนังของบ่อผ่านฟ้าเองก็มีหินที่มีลักษณะเดียวกัน มีความแข็งแรงเป็นอย่างมาก ตะไคร่สีเขียวจำนวนมากเกาะอยู่บนก้อนหินจนทำให้ลื่นเป็นอย่างยิ่ง นอกจากนี้ยังมียันต์ และข่ายพลังจำนวนนับไม่ถ้วนที่ติดเอาไว้มาเป็นเวลานานแสนนาน นอกจากสิ่งมีชีวิตใต้ดินบางชนิดแล้วก็แทบจะไม่มีอะไรที่จะปีนขึ้นมาได้
จักจั่นเหมันต์พลิกตัวบนฝ่ามือของจิ๋งจิ่ว จากนั้นหายไปยังที่อื่น
ลมทะเลในช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงนั้นค่อนข้างหนาวเย็น ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุนี้หรือว่า ฉานจึจึงลูบศีรษะที่เรียบลื่นของตัวเอง บนใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกเศร้าสร้อย
“ท่านสมคบคิดกับดินแดนหมิงจริงๆ ด้วย”
“เปลี่ยนคำพูด”
“ท่านสมคบคิดกับดินแดนหมิงได้แล้วจริงๆ ด้วย”
จิ๋งจิ่วไม่สนใจเขาอีก หากแต่เดินไปริมทะเล
ฉานจึเดินตามอยู่ข้างหลังเขา เท้าที่เปลือยเปล่าทั้งสองข้างเหยียบไปบนก้อนหินที่แหลมคม คล้ายไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด ก่อนจะตะโกนเสียงดังว่า “หมิงซือใช่ไหม? หมิงซือใช่ไหม!”
จิ๋งจิ่วหยุดฝีเท้า กล่าวถามด้วยใบหน้าเรียบเฉยว่า “เสียงดังกว่านี้อีกได้ไหม?”
“ได้สิ ตอนเด็กๆ ข้าเคยเรียนวิธีคำรามของปีศาจภูเขาจากพ่อบุญธรรม”
ฉานจึกล่าวอย่างเป็นเหตุเป็นผลว่า “ว่าแต่ท่านนั่นแห
