เท่านี้แล้วกัน”
ถงเหยียนมองไม่เห็นว่าในมือเขามีอะไร แต่ว่ารับรู้ได้ถึงความรู้สึกอันตรายอย่างรุนแรง กล่าวว่า “อย่างนั้นขอลา”
หมิงซือชี้ไปยังสนามรบที่อยู่ห่างออกไป กล่าวว่า “ถ้าหากเจ้าออกไปตอนนี้ ข้าไม่สามารถรับรองได้ว่าจะข้าจะมีชีวิตรอดส่งเข้าไปถึงก้นบ่อ”
ถงเหยียนรู้ว่าถึงแม้คำพูดของหมิงซือจะฟังดูค่อนข้างน่าเหลือเชื่อ แต่มันก็มีความจริงอยู่หลายส่วน
ปุโรหิตเหล่านั้นรู้ตัวว่าถูกเขาหลอกแล้ว ทุกคนกำลังอยู่ในสภาพคลุ้มคลั่ง
เมืองหลวงของเผ่าหมิงในเวลานี้ได้ถูกกองทัพสลพชีพของเหล่าปุโรหิตล้อมเอาไว้ กระทั่งบนท้องฟ้าก็มีการต่อสู้กันอย่างดุเดือด
ครั้งนี้สิ่งที่ทหารเผ่าหมิงที่คลุ้มคลั่งไม่กลัวตายและเหล่าปุโรหิตที่มีดวงตาแดงก่ำเหล่านั้นต้องการมิใช่ตำแหน่งจักรพรรดิ หากแต่เป็นชีวิตของเขา
“เมืองหลวงไม่มีทางถูกโจมตีจนแตก เจ้าอยู่ที่นี่ก็จะมีชีวิตรอดไปได้” หมิงซือมองดูดวงตาเขาพลางกล่าวว่า “จะว่าไปแล้วมันก็น่าขัน แต่ตอนนี้ข้ามองเห็นเงาบางส่วนของอาจารย์บนตัวเ เจ้าจริงๆ ข้าเชื่อว่าหากมีความช่วยเหลือของเจ้า ข้าจะสามารถแก้ไขสถานการณ์ที่นี่ได้”
สำหรับถงเหยียนแล้ว การจะปรับตัวเข้ากับสถานที่ที่มีเพียงสีขาวและสีดำเหมือนอย่างดินแดนห
