ี้เคยเป็นของสำนักกระบี่ซีไห่ ตอนนี้ก็มอบให้เป็นของชิงซานทั้งหมด
สำนักชิงซานเอาส่วนแบ่งเหล่านั้นไปเพียงครึ่งหนึ่ง ส่วนที่เหลือแบ่งให้แก่สำนักอื่นๆ อย่างต้าเจ๋อ สำนักเสวียนหลิง สำนักจิ้งจง แต่สิ่งที่ทำให้หลายๆ คาดไม่ถึงก็คือสำนักอู๋เอินเห หมินที่ปิดสำนักอยู่กลับได้ส่วนแบ่งไปมากที่สุด
อย่างไรเสียมันก็เป็นของชิงซาน จิ๋งจิ่วอยากจะแบ่งอย่างไรมันก็เรื่องของเขา
แต่ละสำนักพากันแยกย้ายกลับไป
สำนักจงโจวเตรียมเดิมทางกลับ
ในเวลานี้เอง เสียงของจิ๋งจิ่วได้ดังขึ้นมา
“หุบเขาจวี้หุนเป็นอุโมงค์ที่สำนักจงโจวคอยดูแลอยู่ ตอนนี้มีมารเผ่าหมิงออกมามากขนาดนี้ ไม่ดี”
เขากล่าวกับสำนักจงโจวว่า “ชิงซานฆ่าได้ แต่นี้เป็นปัญหาของพวกท่าน ดังนั้นอย่าให้มีครั้งหน้าอีก”
นักพรตไป๋หมุนตัวกลับมา มองเขาพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “เจ้าสำนักจิ๋งจะตำหนิกันอย่างนั้นรึ?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “อืม”
