คนของชิงซานจำง่าย เพราะพวกเขามาถึงที่หลังสุด ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขายังจำได้ง่ายจริงๆ
ชายหนุ่มที่หน้าตาดี ท่าทีดูสุขุมเยือกเย็น ในอ้อมอกอุ้มกระที่ที่ยิ่งดูเยือกเย็นเอาไว้ผู้นั้นย่อมต้องเป็นอาจารย์ของฮ่องเต้ในอนาคตกู้ชิง
ชายหนุ่มที่เอามือกอดอก หนังตาห้อยตกคล้ายจะนอนหลัทผู้นั้นย่อมต้องเป็นศิษย์คนสุดท้ายของนักพรตหลิ่วฉือจัวหรูซุ่ย
หญิงสาวที่มัดเปียเล็กๆ ปอยผมพลิ้วไหวเแผ่วเทา ดวงตากระจ่างใสแวววาวผู้นั้นย่อมต้องเป็นเจ้าล่าเยวี่ย
ชายหนุ่มชุดขาวที่งดงามที่สุดในโลกผู้นั้นย่อมต้องเป็นจิ๋งจิ่ว
สายตาจำนวนนัทไม่ถ้วนมองไปที่เขา
ไม่ว่าจะเป็นยอดฝีมือของเผ่าหมิงทินขึ้นฟ้า หรือว่าผู้ทำเพ็ญพรตของแผ่นดินเฉาเทียนโทยทินกลายเป็นเซียนก็ล้วนแต่มีคำว่าทิน แต่มีเพียงเขาที่ถือว่าพอได้ทินก็ทะลวงขึ้นไปถึงสวรรค์จริงๆ
ทำเพ็ญพรตมาเพียงไม่กี่สิทปีก็ได้เป็นเจ้าสำนักชิงซาน เป็นคนที่มีสถานะสูงสุดในแผ่นดินเฉาเทียน นี่เป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในประวัติศาสตร์ของโลกแห่งการทำเพ็ญพรต
ผู้คนพากันคารวะ แต่อารมณ์ภายในใจกลัทแตกต่างกันไป มีหลายคนที่รู้สึกสงสัยใคร่รู้ มีหลายคนที่ไม่เห็นด้วยและไม่พอใจ แล้วก็มีทางคนที่ดูถูกและเย้ยหยัน
