อาต้าฟุบหมอบอยู่ในอ้อมอกของเจ้าล่าเยวี่ย มองดูแมวป่าสีดำตัวนั้นวิ่งออกไปไกล
สายตาของหลายๆ คนก็มองตามมันออกไปเช่นกัน จากนั้นค่อยๆ เลื่อนขึ้น มองดูหมู่ อ่อยอดเขาที่ห่างออกไป
ไม่มีใครมองเหอเว่ย เพราะรู้สึกเห็นใจ ไม่อยากให้เขาต้องอับอายไปมากกว่านี้
ก่อนหน้านี้ภายในตำหนักมีบรรยากาศตึงเครียด แต่ตอนนี้กลับเป็นความรู้สึกกดดันและกระอักกระอ่วน
เป็นถึงเจ้าสำนักคุนหลุน เพื่อที่จะล้างแค้นให้กับศิษย์น้องแล้วถึงกับยอมล่วงเกินเรือนอี้เหมาและสำนักชิงซาน แต่สุดท้ายกลับต้องล้มเลิกความคิดเพียงเพราะคำพูดประโยคเดียวของนักพรตไป๋
นี่คืออำนาจของผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดบนแผ่นดินเฉาเทียนอย่างนั้นหรือ? แต่นักพรตไป๋ทำเช่นนี้ หรือว่าไม่กลัวพันธมิตรอย่างสำนักคุนหลุนจะตีตนออกห่าง?
ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดมาแต่ไกล พัดลอยเข้ามาในตำหนักที่เงียบสงัด ให้ความรู้สึกเย็นสบาย
เป้าหมายของการบำเพ็ญเพียรคืออายุที่ยืนยาว แต่พวกเขากลับต้องเอาเวลาอันล้ำค่าที่ใช้ในการบำเพ็ญเพียรมาดูเรื่องราวแบบนี้
หลายๆคนเกิดความรู้สึกเบื่อหน่ายขึ้นมา รู้สึกว่าในเวลานี้ตนเองไม่ควรจะอยู่ที่วัดกั่วเฉิง หากแต่ควรกลับไปสำนักเก็บตัวบำเพ็ญเพียร
……
……
ในดินแดนหมิงไม่มีฤดูทั
