้งสี่ มีเพียงมืดและสว่างสองช่วงเวลา แบ่งตามเพลิงสวรรค์และการขึ้นลงของแม่น้ำหมิง ทีนี้ย่อมไม่มีลมฤดูใบไม้ร่วงที่เย็นสบาย เมืองหลวงตั้งอยู่บริเวณภูเขาหินสีดำที่ใหญ่โตมโหฬารลูกหนึ่ง ตรงหน้าผาที่สูงชันที่อยู่ห่างออกไปสิบกว่าลี้มีกระท่อมที่ดูธรรมดาอย่างมากอยู่หลังหนึ่ง ด้านบนปูเอาไว้ด้วยใบไม้สีทอง แต่กลับดูสวยงามและยิ่งใหญ่
ที่นี่คือเรือนวิญญาณของลูกศิษย์คนโตของหมิงซือ ย่อมไม่จำเป็นต้องมีคนคอยเฝ้า
สำหรับชาวเผ่าหมิงแล้ว ลูกศิษย์คนโตของหมิงซือนั้นเป็นเหมือนพระเจ้า แทบจะไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ พวกเขาเพียงแค่กล้าคุกเข่าอยู่ด้านล่างหน้าผา โขกศีรษะคำนับขอพรไม่หยุด เมื่อมองดูชาวเผ่าหมิงที่มาออกันเหมือนมดอยู่ด้านล่างหน้าผา ถงเหยียนก็คิดถึงคนป่วยที่มาตั้งแถวเรียงรายอยู่สองข้างทางของถนนหลวงมั่วชิวเพื่อขอให้สมณะแพทย์ของวัดกั่วเฉิงช่วยรักษาอาการป่วย บนใบหน้าอันขาวซีดมีอารมณ์ปรากฏขึ้นมาให้เห็นเล็กน้อยก่อนจะหายไป
เพลิงสวรรค์ค่อยๆ มืดลง แม่น้ำหมิงค่อยๆ สงบลง ช่วงเวลากลางคืนที่มิได้ต่างอะไรกับช่วงเวลากลางวันนักมาเยือนโลกใต้ดิน
ถงเหยียนดึงสายตากลับมาพลางเดินเข้าไปในกระท่อม ห้องที่มืดสลัวถูกใบไม้สีทองและหินผลึกส่องจน
