ก็ไม่มีทางที่จะดีไปกว่าเขาได้ เมื่อเทียบกับลูกศิษย์ที่ยอดเยี่ยมของยอดเขาเหลี่ยงว่างเหล่านั้นก็ไม่ถือว่ามีอะไรพิเศษ ยิ่งไปกว่านั้นหลายปีมานี้กู้ชิงก็เอาแต่ยุ่งวุ่นวายอยู่กับการจัดการธุระของยอดเขาเสินม่อ ภายหลังยังสอนรัชทายาทจิ่งเหยาอยู่ในเมืองเจาเกอ แล้วช่วงนี้ยังของช่วยจิ๋งจิ่วจัดการ รเรื่องราวในชิงซานอีก.….
แม้นจะอยู่ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ทว่าการบำเพ็ญเพียรของเขากลับไม่ได้รับผลกระทบอะไรแม้แต่น้อย นี่เขาทำได้อย่างไร?
เมื่อเห็นใบไม้ที่คล้ายจะตกแต่ก็ไม่ได้ตกลงมาเหล่านั้น จัวหรูซุ่ยพลันมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา
ในงานชุมนุมสืบทอดกระบี่ครั้งนั้น กู้ชิงใช้เพลงกระบี่สุริยันออกมาเพื่อจะเอาชนะจิ๋งจิ่วให้ได้ จนสุดท้ายถูกลงโทษ การบำเพ็ญเพียรหยุดชะงักไปสามปี
ในช่วงเวลาสามปีนั้นกู้ชิงพักอาศัยอยู่ที่ยอดเขาเสินม่อ ตัดไม้มาทำเป็นบ้าน ใช้ชีวิตอยู่กับพวกลิง ภายหลังกลายเป็นลูกศิษย์ของจิ๋งจิ่ว
การเปลี่ยนแปลงน่าจะเกิดขึ้นตั้งแต่ตอนนั้นกระมัง?
จัวหรูซุ่ยรู้สึกได้ถึงแรงกดดัน เขาตัดสินใจว่านับแต่นี้เป็นต้นไปต้องนอนให้น้อยหน่อย ฝึกกระบี่ให้มากหน่อย
เขาเดินไปตรงหน้าเจดีย์หิน นั่งลงตรงที่ที่ไม่ไกลจากกู้ชิง หลับตาแล้วเริ่มทำก
