ารบำเพ็ญเพียร
เมื่อเห็นภาพนี้ เจ้าล่าเยวี่ยไม่ได้พูดอะไร แต่ในดวงตามีความรู้สึกเป็นกังวลเล็กน้อย
อาต้ายืนขึ้นมาซุกไซร้นางเพื่อเป็นการปลอบใจ ในใจครุ่นคิดว่ามีอะไรต้องเป็นห่วง ในอดีตหลิ่วฉือกับหยวนฉีจิงก็เป็นแบบนี้เหมือนกันมิใช่หรือ?
……
……
จิ๋งจิ่วกับฉานจึนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องฌาน
เจ้าล่าเยวี่ย จัวหรูซุ่ย กู้ชิงนั่งบำเพ็ญเพียรอยู่ในลานของสวนจิ้งหยวน
อาต้ากำลังนอน
สมณะต้าฉางกำลังกวาดพื้น
เวลาไหลผ่านไปอย่างช้าๆ ภายใต้การหมุนวนซ้ำไปซ้ำมาอย่างเป็นกฎเกณฑ์เช่นนี้
ฤดูร้อนค่อยๆ เคลื่อนผ่าน ลมพัดขึ้นมาอีกครั้ง
เพียงแต่ลมที่พัดขึ้นมาในวันนี้ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับหน้าหนังสือที่พลิกเปิดเองเหล่านั้น หากแต่เป็นลมแรกของฤดูใบไม้ร่วงที่มาจากฟ้าดิน
เจ้าล่าเยวี่ยลุกขึ้นเดินออกไปนอกสวนจิ้งหยวน
อาต้าลืมตาขึ้นมาพลางส่งเสียงร้องเมี้ยว ก่อนจะกระโดดเข้าไปในลานของสวนจิ้งหยวน เหยียบไปบนเจดีย์หินอย่างเงียบๆ จากนั้นร่วงตกลงไปในอ้อมอกของเจ้าล่าเยวี่ยอย่างแม่นยำ
จัวหรูซุ่ยลืมตาขึ้นมา มองไปทางเจ้าล่าเยวี่ย
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าวว่า “ข้าออกไปเดินเล่นหน่อย”
จัวหรูซุ่ยครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นยืน ปัดใบไม้ที่อยู่บนร่างกายพลา
