ความรู้สึกเช่นนี้ เพราะเรื่องชั่วร้ายเหล่านั้นล้วนแต่เกิดขึ้นเมื่อสามร้อยปีก่อน น้อยคนนักที่จะได้เห็นมันกับตาตัวเอง
ระยะห่างถึงจะทำให้เกิดความรู้สึกงดงามและความกริ่งเกรง เจ้าล่าเยวี่ยไม่มีความรู้สึกเหมือนจัวหรูซุ่ย
เพราะนางได้เห็นคนอย่างจิ๋งจิ่วอยู่เป็นประจำ ยิ่งไปกว่านั้นนางยังเคยไล่ฆ่านักพรตไท่ผิงด้วยตัวเองด้วย
ในตอนที่เกิดศึกในวัดกั่วเฉิงครั้งนั้น นางได้เริ่มไล่ล่าอีกฝ่ายจากในสวนจิ้งหยวน ไปจนถึงยอดเขาโดดเดี่ยวที่อยู่นอกวัดแห่งนั้น จากนั้นไปยังต้าเจ๋อ ทั้งยังเสี่ยงบรรลุสภาวะใ ในระหว่างที่ทำการไล่ล่าด้วย
เมื่อมาคิดดูดีๆ นี่เป็นเรื่องที่น่าตกตะลึงเป็นอย่างมาก เพียงแต่บนโลกมีแค่ไม่กี่คนที่รู้เรื่องนี้
พวกเขาเดินออกมาจากป่าเจดีย์ มาถึงด้านนอกห้องครัวที่อยู่ในวัดส่วนหน้า เจ้าล่าเยวี่ยกล่าวว่า “เสวียนอินจึทำกับข้าวอยู่ที่นี่หลายปี”
จัวหรูซุ่ยรู้สึกทอดถอนใจ ในใจครุ่นคิดว่าจอมมารแห่งยุคมาเป็นพ่อครัว ฮ่องเต้พระองค์ก่อนมาแอบซ่อนตัวอยู่ที่นี่ ปรมาจารย์เคยเป็นเจ้าอาวาสอยู่ที่นี่
วัดกั่วเฉิงช่างเป็นสถานที่ที่่น่าอัศจรรย์จริงๆ
ในเวลานี้เขาพบว่าเจ้าล่าเยวี่ยตั้งใจมาดูสถานที่เหล่านี้ จึงกล่าวถามว่า “อาจารย์อาหญิงรับรู
