เรื่องที่จะเอาใจนางไปทันที เขากล่าวว่า “ตอนนั้นท่านสะกดกระบี่มิคำนึงเอาไว้ แต่ท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้าไม่ได้ซ่อนอะไรเอาไว้?”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “หากเจ้าแอบซ่อนอะไรเอาไว้จริงๆ เจ้าก็คงไม่มาพูดอะไรน่าเบื่อพวกนี้ในตอนนี้”
ภายใต้บทสนทนาที่น่าสนใจหรืออาจจะน่าเบื่อหน่าย ทั้งสองคนเดินมาถึงตรงกลางของวัดกั่วเฉิง เบื้องหน้าที่อยู่ไม่ไกลคือตำหนักหลังใหญ่หลังหนึ่ง
อีกไม่กี่วันหลังจากนี้ งานชุมนุมเหมยฮุ่ยครั้งพิเศษก็จัดขึ้นในตำหนักใหญ่แห่งนี้ สำนักบำเพ็ญพรตทั่วทั้งแผ่นดินเฉาเทียนจะมารวมตัวกันที่นี่
ไม่รู้ว่าสำนักชิงซานเตรียมจะรับมือกับการรุกคืบของสำนักจงโจวอย่างไร
เมื่อเดินผ่านป่าเจดีย์แห่งนั้น ด้านข้างมีห้องฌานที่เงียบสงบอยู่หลังหนึ่ง ไกลออกไปมีเสียงสวดมนต์ดังลอยมา เชื่องช้าเป็นทำนองและทำให้ใจรู้สึกสงบ
“นี่คือห้องฌานไป๋ซานอย่างนั้นหรือ?” จัวหรูซุ่ยหรี่ตาพลางกล่าว
นักพรตไท่ผิงเคยอาศัยอยู่ที่นี่มาเป็นเวลาหลายปี
เมื่อคิดถึงความวุ่นวายที่ปรมาจารย์เคยก่อขึ้นมาบนโลก หัวใจของจัวหรูซุ่ยพลันเต้นแรงขึ้นมาอย่างผิดปกติ ขณะเดียวกันก็เกิดความรู้สึกภาคภูมิใจอย่างประหลาดด้วย
ศิษย์ชิงซานหลายคนก็น่าจะมี
