กลับทำให้เกิดความรู้สึกกริ่งเกรง
อาต้ามองดูศิษย์รุ่นหลังผู้นี้ ในสายตาเต็มไปด้วยความรู้สึกชื่นชม
เจ้าล่าเยวี่ยไม่ได้กล่าวอะไรอีก
“อาจารย์อาหญิงเล็ก เป็นเพราะเรื่องที่ข้าเอาชนะท่านในงานชุมนุมทดสอบกระบี่ครั้งนั้น ท่านก็เลยรู้สึกไม่ชอบข้ามาโดยตลอดใช่หรือเปล่า?”
จัวหรูซุ่ยทำสีหน้าน่าสงสารพลางกล่าวว่า “ข้าต้องทำอย่างไรท่านถึงจะหายโกรธ?”
เขารู้ดี แม้นหลายปีมานี้เจ้าล่าเยวี่ยจะอยู่ในยอดเขาเสินม่ออย่างเงียบๆ ไม่ได้โดดเด่นอะไร แต่หากพูดถึงอิทธิพลที่มีต่ออาจารย์อาเจ้าสำนักแล้ว ไม่มีใครที่จะเหนือไปกว่านางได้ ห หากเขาอยากจะทำให้ความสัมพันธ์ของตัวเองกับอาจารย์อาเจ้าสำนักดีขึ้นกว่านี้ อย่างน้อยก็เทียบเท่ากับกู้ชิง ต่อให้เขาจะไปกินข้าวที่ยอดเขาเสินม่อเยอะแค่ไหน ฆ่าคนแทนอาจารย์อาเจ้ าสำนักเยอะแค่ไหน ก็มิอาจสู้ดูแลอาจารย์อาหญิงเล็กผู้นี้ให้ดีได้
ตอนนี้เมื่อมาคิดถึงเรื่องงานชุมนุมทดสอบกระบี่ในตอนนั้นแล้ว เขาก็รู้สึกเสียใจขึ้นมาเล็กน้อย เก็บตัวอีกสักสองปีจะเป็นไร เจ้าใจร้อนอะไรของเจ้า?
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าวว่า “เจ้าไม่ใช่ว่าเอาชนะข้าได้จริงๆ เสียหน่อย ทำไมข้าต้องไม่พอใจเจ้าด้วย?”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ จัวหรูซู่ยพลันลืม
