ุระต่างๆ เวลาในการบำเพ็ญเพียรมีน้อย จึงพยายามใช้เวลาที่มีอย่างคุ้มค่าที่สุด”
จัวหรูซุ่ยได้ฟังเช่นนี้ก็อดรู้สึกเห็นใจกู้ชิงขึ้นมาไม่ได้
ทั้งสองคนเดินออกไปจากสวนจิ้งหยวน เดินเล่นอยู่ภายในวัด
จัวหรูซุ่ยกล่าวว่า “สิ่งสำคัญของผู้บำเพ็ญพรตก็คือการบำเพ็ญเพียร ศิษย์น้องกู้ชิงเองก็ลำบากเหมือนกันนะ”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าวว่า “เดิมการเป็นเจ้าสำนักมันก็เป็นเรื่องที่ยากลำบากอยู่แล้ว”
อาต้าที่อยู่ในอ้อมอกของนางเงยหน้าขึ้นมามองดูนาง
จัวหรูซุ่ยกล่าวว่า “อาจารย์อาหญิงเล็กคิดอยากจะกล่อมให้ข้ายอมแพ้หรือ? นี่เป็นไปไม่ได้ อาจารย์มอบตำแหน่งเจ้าสำนักให้แก่อาจารย์อาเล็ก เรื่องนี้ข้าไม่มีความเห็นอะไร แต่เรื่อง งที่จะเกิดหลังจากนี้ ใครจะไปรู้ล่ะ?”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าวว่า “เจ้าไม่ใช่กั้วหนานซานเสียหน่อย เหตุใดถึงต้องดึงดันที่จะเป็นให้ได้?”
จัวหรูซุ่ยยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนกล่าวว่า “เพราะพรสวรรค์ของข้าดีกว่า อายุน้อยกว่า มีความหวังมากกว่าศิษย์พี่กั้วหนานซาน และที่สำคัญที่สุดก็คือข้ามีความสัมพันธ์ที่ดีกับอาจ จารย์อาเจ้าสำนัก”
หากคำพูดนี้ออกมาจากปากของคนอื่นคงจะเหมือนเป็นการคุยโวโอ้อวด ทำให้คนรู้สึกรังเกียจ แต่พอเขาพูดออกมา มัน
