สายนั้นพัดจนกระเด็นลอยออกไป ก่อนจะร่วงตกลงมาบนพื้น เขาถอยหลังไปหลายก้าวกว่าจะยืนได้อย่างมั่นคง
เขาเหลียวหน้ากลับไปมองยังสวนจิ้งหยวน ภายใต้การส่องสว่างของดวงอาทิตย์ยามเย็น ใบไม้สีเขียวที่เริงระบำอยู่เต็มท้องฟ้าก่อตัวกลายเป็นรูปทรงกลมที่มีสีแดงสลับสีเขียว ดูยิ่งใหญ่ต ตระการตาเป็นอย่างมาก
“นี่คืออิทธิฤทธิ์ของฉานจึอย่างนั้นหรือ?”
จัวหรูซุ่ยเดินกลับไปยังสวนจิ้งหยวนด้วยความรู้สึกตกตะลึง
ฉานจึไม่ได้โจมตี นี่น่าจะเป็นเพียงแค่พลังที่เอ่อล้นออกมาจากกระแสจิตของเขา คิดไม่ถึงว่าจะมีอานุภาพที่รุนแรงขนาดนี้
เขาพบว่าเจ้าล่าเยวี่ยที่กอดแมวขาวยังคงนั่งอยู่ตรงด้านหน้า ในใจครุ่นคิดว่ามีท่านผู้พิทักษ์คอยคุ้มครองมันดีอย่างนี้นี่เอง ไม่ต้องทุลักทุเลเหมือนอย่างตัวเอง
จากนั้นเขาพบว่ากู้ชิงเองก็ยังนั่งอยู่ที่เดิมเช่นกัน จึงอดรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาไม่ได้ ในใจครุ่นคิดว่าหากตัวเองยังกอดเจดีย์หินองค์นี้เอาไว้อยู่ ตัวเองก็คงจะไม่ถูกพัดออก ไปเช่นกัน
ใบไม้สีเขียวที่โปรยปลิวอยู่เต็มท้องฟ้าร่วงตกลงมา ทับลงบนร่างกายของกู้ชิง คล้ายจะฝังเขาเอาไว้อย่างไรอย่างนั้น
ในขณะที่จัวหรูซุ่ยกำลังจะส่งเสียงหัวเราะออกมา สีหน้าเขาพลันตกตะลึงไป
