้ ฉานจึย่อมฟังเข้าใจ
เขาจ้องมองจิ๋งจิ่ว ในใจคิดว่า….ที่แท้ก็ยังชอบเสแสร้งเหมือนเหมือนเดิม?”
“แล้วเรื่องไท่ผิงนั่นมันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมเขาถึงหนีออกมา แล้วตอนที่อยู่ทะเลตะวันตก ทำไมพวกท่านถึงยังปล่อยเขาไปอีก”
“หลิ่วฉือตายไปแล้ว ยังจะพูดเรื่องพวกนี้ทำไมอีก”
“แล้วไท่ผิงล่ะ?”
“น่าจะอยู่บนทะเล ราชาเรือมหาสมบัติของเกาะเผิงไหลถูกขโมยเรือไปลำหนึ่ง เวลานี้เขาอ่อนแออย่างมาก การไปอยู่ข้างนอกน่าจะทำให้เขารู้สึกปลอดภัยขึ้นหน่อย”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เขาเอาไขกระดูกมังกรและดอกบัวจากระเบียงลมไป เจ้าคิดว่าเขาจะทำอะไร?”
คนธรรมดายากจะคิดเชื่อมโยงไปถึงเรื่องอะไรอย่างอื่นจากการบรรยายเพียงสั้นๆ ไม่กี่ประโยคเช่นนี้ได้ แต่ฉานจึกลับขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย กล่าวว่า “กลับมาเกิดใหม่?”
เขาทราบถึงสถานการณ์ของนักพรตไท่ผิงในเวลานี้ดี เขาถึงสามารถคิดเชื่อมโยงไปถึงความคิดของอีกฝ่ายจากคำว่าดอกบัวเพียงคำเดียวได้
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ด้านนี้ข้าไม่รู้เรื่อง”
ดังนั้นเขาถึงได้มากั่วเฉิงก่อนเวลาเร็วขนาดนี้
ฉานจึกล่าวว่า “ดอกบัวเกิดใหม่ มันไม่ใช่การใช้ชีวิตต่อเนื่องจากชีวิตก่อนหน้านี้ นี่ไม่เหมือนกับท่าน แล้วก็ไม่เหมือนสำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ย ข้า
