ไม่รู้ว่ามียอดฝีมือของชิงซานแอบซ่อนตัวอยู่เท่าไร ลูกศิษย์เหล่านั้นไหนเลยจะมีชีวิตรอดอยู่ได้?
ซูจึเย่มองดูศพของผู้อาวุโสหวาอิน คิดถึงลูกศิษย์ที่ตายอยู่ในแม่น้ำใต้ดินเหล่านั้น แล้วก็คิดถึงว่าประวัติศาสตร์ของสำนักเสวียนอินต้องหยุดลงในวันนี้ ก่อนจะกล่าวอย่างค่อนข้างเ เจ็บปวดว่า “ความจริงข้าไม่เคยคิดจะเป็นศัตรูกับสำนักชิงซานมาก่อนเลย”
จัวหรูซุ่ยกล่าวว่า “เจ้าเป็นคนส่งถงเหยียนเข้าไปในทะเลตะวันตก”
ถงเหยียนไปทะเลตะวันตก ยันต์เซียนที่อยู่ในคันฉ่องฟ้ากระจ่างทำให้เกิดทัณฑ์สวรรค์ นักพรตไท่ผิงหลบทัณฑ์สวรรค์ไปได้ แต่หลิ่วฉือกลับต้องกลายเป็นฝนฤดูใบไม้ผลิ
หลิ่วสือคืออาจารย์ของจัวหรูซุ่ย
ซูจึเย่กล่าวว่า “หากว่ากันแบบนี้ อย่างนั้นข้าจะเข้าใจว่าถงเหยียนถูกพวกเจ้าฆ่าตายไปแล้วได้หรือไม่?”
ถงเหยียนออกจากเขาอวิ๋นเมิ่ง ข่าวนี้ถูกสำนักจงโจวควบคุมเอาไว้อย่างเข้มงวด ในโลกแห่งการบำเพ็ญพรตไม่มีใครรู้เรื่องนี้
แต่หลายปีมานี้ซูจึเย่แอบติดต่อกับเขาอย่างลับๆ มาโดยตลอด จู่ๆ ตนเองก็ติดต่อถงเหยียนไม่ได้ เขาย่อมต้องคาดเดาไปต่างๆ นาๆ
จัวหรูซุ่ยกล่าวว่า “ถงเหยียนข้าจะต้องฆ่าเขาอย่างแน่นอน แต่เขาหลบอยู่ที่จงโจว ตอนนี้ข้ายังทำอะไรไม่ได้”
