ี่สุดก็คือหม้อไฟ เพราะเขาใช้ชีวิตอยู่ในช่องแคบสุริยันที่เป็นเหมือนหม้อไฟธรรมชาติมาเป็นเวลานานหลายปีแล้ว
ในคืนนั้น ช่องแคบสุริยันลอยขึ้นไปในท้องฟ้า จากนั้นกระแทกกลับลงมาบนพื้น ทุกชีวิตที่อยู่ในหุบเขาเสียชีวิตจนหมด รวมไปถึงลูกน้องที่จงรักภักดีต่อเขาและพ่อของเขา
ความทรงจำที่ไม่ดีเหล่านั้นเป็นเหมือนลำแสงกระบี่สายนั้น ทุกครั้งที่เขานึกถึงมัน เขาจะรู้สึกเหมือนกงล้อมารถูกฟันจนขาด เจ็บปวดอย่างถึงที่สุด
เขาหยิบเอายาเม็ดหนึ่งมากลืนลงไปในท้อง จากนั้นเริ่มสูดหายใจลึกๆ บนแก้มที่เป็นสีเขียวมีรอยเลือดฝาดสีแดงที่ดูไม่แข็งแรงปรากฏขึ้นมา สีสันยิ่งดูแปลกประหลาด
ผ่านไปครู่หนึ่ง ความเจ็บปวดในสายตาเขาแปรเปลี่ยนเป็นความเคลิบเคลิ้ม จนกระทั่งท้ายที่สุด อารมณ์ทั้งหมดหายไป เหลือเพียงความสงบนิ่ง
สำนักเสวียนอินก็เหมือนกับสำนักวิถีมารสำนักอื่นๆ ที่ไม่มีเส้นปราณวิญญาณที่แท้จริง เวลาบำเพ็ญเพียรจึงมักจะเกิดปัญหา การกินยาก็แก้ไขปัญหาได้ไม่นาน
เขาออกมาจากเรือนที่พักอาศัย ไปยังร้านชาถูกๆ ร้านหนึ่ง
ภายในโรงน้ำชามีคนดื่มชาอยู่ แล้วก็มีหลายคนกำลังเล่นไพ่นกกระจอกอยู่ บนถ้วยชามีคราบชาเก่าปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน กาต้มน้ำวางอยู่บนเตา
