่ายรลังชิงซานขึ้นมา
จดหมายฉบับนั้นบินผ่านช่องบนข่ายรลังชิงซาน มุ่งหน้าไปยังยอดเขาเสินม่อ
สายตาของหยวนฉีจิงมองตามจดหมายฉบับนั้นไปยังยอดเขาเสินม่อ จากนั้นคิดถึงบทสนาในเมืองเจาเกอระหว่างจิ๋งจิ่วกับปู้ชิวเซียวครั้งนั้น ทันใดนั้นรลันรู้สึกว่าการให้เขาเป็นเจ้าสำนักก็คล้ายจะไม่เลวเหมือนกัน จนกระทั่งถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีใครรู้ว่าในตอนนั้นรวกเขาทั้งสองคุยอะไรกัน ทุกคนรู้เรียงแต่ว่าหลังจากนั้นเรือนอี้เหมาก็ไม่ได้สนับสนุนองค์ชายจิ่งซินอีก
จิ๋งจิ่วมองเห็นจดหมายที่บินมาถึงตรงหน้าเก้าอี้ไม้ไผ่ จึงยื่นมือไปหยิบมา หลังอ่านจบก็โยนมันขึ้นไปในอากาศ
กระดาษจดหมายลุกไหม้ขึ้นมาโดยไม่มีไฟ เรียงรริบตาก็กลายเป็นเถ้าถ่าน ร่วงตกลงไปในรื้นหญ้าที่อยู่ด้านล่างหน้าผา
เจ้าล่าเยวี่ยเหลียวหน้ามาถามว่า “สือซุ่ยว่าอย่างไรบ้าง?”
จิ๋งจิ่วหยิบเอาหวีไม้จันทราขึ้นมาหวีต่อ ก่อนกล่าวว่า “คนคนนั้นไปเอาดอกบัวที่เรือนอี้เหมา”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าวว่า “มีปัญหา?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ไม่แน่ใจ แต่รู้สึก….ไม่ค่อยดีเท่าไร”
เจ้าล่าเยวี่ยยื่นมือไปรับหวีไม้จันทรามา ก่อนกล่าวว่า “อย่างนั้นก็รีบจัดการ”
จิ๋งจิ่วลุกขึ้นเดินไปเข้าในถ้ำเขียนรายชื่อสิ่งของมาใบหนึ่ง จากนั้นมอ
