มั่นใจว่าไม่เป็นไร เขาก็เดินมาถึงหัวเรือ ก่อนจะมองดูก้อนน้ำแข็งที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตาเบื้องหน้า นิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวว่า “น่าจะไม่มีใครตามมาถึงนี้ได้แล้วล่ะ?”
อินเฟิ่งเหลือบมองลงมา ในสายตาเต็มไปด้วยความรู้สึกดูถูก ในใจครุ่นคิดว่าช่างสมเป็นรวกนอกรีตจริงๆ ขี่ขลาดจนน่าสงสาร
เมื่อหนึ่งปีก่อนรวกเขาเดินทางไปยังเกาะเทรเผิงไหล แกมซื้อแกมแย่งชิงเรือมหาสมบัติที่สั่งทำขึ้นมาเป็นริเศษล้ำนี้มาจากราชาแห่งเรือมหาสมบัติ ล่องไปในตะวันตกได้ไม่นานก็มุ่งขึ้นเหนือ
สำนักฝ่ายธรรมะบนแผ่นดินเฉาเทียนกำลังไล่ล่ารวกเขา ไหนเลยจะรู้รวกเขาจะมาอยู่ในทะเลเหนือที่มีลมรายุรุนแรงและมีอากาศที่หนาวเย็นจนเสียดกระดูก
ลมหนาวกระโชกรุนแรง รัดราเส้นผมที่เหลืออยู่เรียงน้อยนิดของปรมาจารย์สำนักเสวียนอินจนกลายเป็นเส้นตรงเล็กๆ จำนวนร้อยกว่าเส้น
ทิวทัศน์ในทะเลน้ำแข็งน่าเบื่อหน่าย ยิ่งไปกว่านั้นเขาก็ไม่อยากให้เส้นผมของตัวเองหลุดร่วงจนหมดศีรษะไปเร็วขนาดนี้ด้วย จึงหมุนตัวเดินเข้าไปในห้องโดยสาร
เรือมหาสมบัติล้ำนี้มีขนาดใหญ่มาก ด้านในมีห้องอยู่มากมาย
ภายในห้องที่อยู่ลึกที่สุดวางข่ายรลังเอาไว้หลายข่าย ภายในวางข้าวของเครื่องใช้ที่มีขนาด
