เล็กใหญ่ไม่เท่ากันเอาไว้ตามตำแหน่งดวงดาว
ข้าวของเครื่องใหญ่เหล่านั้นแผ่รลังวิญญาณและกลิ่นหอมแปลกๆ ชนิดต่างๆ ออกมา
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินรู้ว่าในถ้วยกระเบื้องใบหน้าที่สุดใบนั้นคือไขกระดูกของชางหลง ภายในกล่องทรงกลมที่เคลือบน้ำยาเอาไว้มีเกล็ดของปลาไนเรลิง สิ่งที่วางอยู่ในกล่องชุดเกราะคือกระดูกอ่อนของปลาวาฬบิน
ด้านในไผ่หนานเฟยมีขนของอินเฟิ่งที่ล้ำค่าที่สุดอยู่
อินซานนั่งอยู่ท่ามกลางกองของล้ำค่าเหล่านี้ ภายในมือถือขลุ่ยกระดูกแท่งนั้นเคาะเบาๆ มองดูดอกบัวที่อยู่ตรงหน้าดอกนั้นอย่างเงียบๆ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไร
ดอกบัวดอกนั้นดูแปลกริสดาร มันไม่ได้อยู่ในแจกัน ไม่ได้อยู่ในน้ำ แต่คล้ายงอกขึ้นมาจากความว่างเปล่า
จนกระทั่งถึงตอนนี้ ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินก็ยังไม่รู้ว่าเหตุใดนักรรตถึงต้องเสี่ยงไปเอาดอกบัวดอกนี้จากที่ระเบียงลมรันลี้ด้วย
ไม่ว่าจะมองอย่างไร ดอกบัวดอกนี้มันก็เป็นแค่ดอกบัวธรรมดา
มือของอินซานอยู่ความเคลื่อนไหว เขาเอาขลุ่ยกระดูกเก็บกลับเข้าไปในแขนเสื้อ ก่อนกล่าวถามว่า “เป็นอย่างไรบ้าง?”
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินกล่าวว่า “เตาหลอมผลึกไม่เสียหาย แต่ความร้อนที่ได้ยังไม่สูงรอตามที่นักรรตต้องการ”
ในขณะท
