รทรัพยากรล้วนแต่จะมีการปรับเปลี่ยนเล็กน้อยตามตำแหน่งการความดีความชอบของแต่ละสำนัก การปะทะกันระหว่างสำนักกระบี่ซีไห่และสำนักอู๋เอินเหมินได้เคยทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย ย่างชัดเจนในสัดส่วนการจัดสรรทรัพยากร
สำนักชิงซานและสำนักจงโจวนั่งอยู่ในจุดสูงสุดของสวนดอกเหมยมาโดยตลอด ทรัพยากรบนแผ่นดินเฉาเทียนต้องทำการจัดสรรให้แก่พวกเขาก่อน พวกเขาย่อมไม่ต้องกังวลว่าจะถูกลดจำนวนทรัพยากรล ลง
แต่ในงานชุมนุมเหมยฮุ่ยในปีนี้ได้เกิดเรื่องที่น่าตกตะลึงเป็นอย่างมาก นั่นก็คือสำนักจงโจวขอให้ลดจำนวนทรัพยากรของสำนักชิงซานลง
เหตุผลของสำนักจงโจวฟังดูมีเหตุผลอย่างมาก พวกเขาบอกว่าแต่ละสำนักล้วนแต่สูญเสียไปเป็นจำนวนมากเพื่อสะกดอุโมงค์ที่เชื่อมต่อกับดินแดนหมิงเอาไว้ สำนักชิงซานรับผิดชอบไล่ล่าสังหาร มารเผ่าหมิงที่กระจัดกระจายอยู่ในที่ต่างๆ ตอนนี้เผ่าหมิงสงบเสงี่ยมเช่นนี้ ทั่วทั้งแผ่นดินเฉาเทียนแทบจะไม่มีวิญญาณร้ายด้วยซ้ำ สำนักชิงซานไม่มีอะไรทำ แล้วเหตุใดถึงต้องเอาทรัพย ยากรไปมากขนาดนั้น? ยิ่งไปกว่านั้นสัดส่วนทรัพยากรของสำนักชิงซานที่สำนักจงโจวขอให้ลดจำนวนลงก็เป็นจำนวนที่น้อยอย่างมาก น้อยจนกระทั่งสำนักที่ธรรมดาที่สุดก็ยังไม่สนใจด้
