่ยเหนียงรีบคารวะเจ้าล่าเยวี่ย ทันใดนั้นพลันคิดถึงสถานะของจิ๋งจิ่วในตอนนี้ขึ้นมา สีหน้าเปลี่ยนไปทันที จากนั้นทำการคารวะอย่างจริงจังใหม่อีกครั้ง “คารวะท่านนักพรตเจ้าสำนัก ”
นางทำอะไรหลายๆ อย่างในช่วงเวลาสั้นๆ เพียงเท่านี้ มือไม้ย่อมต้องปั่นป่วนอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ใบหน้าแดงเรื่อเล็กน้อย รอยจุดฝ้าเล็กๆ เปล่งประกายขึ้นมา มองดูยิ่งน่ารัก
เชวี่ยเหนียงทั้งรู้สึกดีใจแล้วก็รู้สึกไม่เข้าใจ ในใจครุ่นคิดว่าเมืองเจาเกอกำลังจัดงานชุมนุมเหมยฮุ่ย สำนักจงโจวก็กำลังรุกคืบในเรื่องนั้น แต่ทำไมท่านกลับมาที่สำนักจิ้งจง? ยิ่งไปกว่านั้นเจ้าสำนักชิงซานผู้ยิ่งใหญ่มาเดินไปเดินมาแบบนี้ได้หรือ?
จิ๋งจิ่วแสดงเจตนาการมาเยือนของตนเอง
เชวี่ยเหนียงรู้สึกว่าชื่อเหยียนเจินลู่นี้ค่อนข้างคุ้นหู แต่กลับจำไม่ได้ว่าเป็นผู้อาวุโสคนไหนในสำนัก จึงกล่าวว่า “ข้าอาจจะต้องไปถามอาจารย์ดู”
เจ้าล่าเยวี่ยรับตัวแมวที่มุดออกมาจากในแขนเสื้อของจิ๋งจิ่วมากอดเอาไว้ ก่อนจะกล่าวว่า “รบกวนเจ้าด้วย”
ในตอนที่เชวี่ยเหนียงกำลังจะออกไป นางพลันหยุดฝีเท้า จากนั้นกล่าวขึ้นมาด้วยความรู้สึกขอโทษว่า “เรื่องนี้ข้าต้องรายงานอาจารย์”
ไม่ใช่ว่าการสืบเรื่องเหยียนเจินลู่จะทำให้ม
