ดเขาซั่งเต๋อก็เร่งเร้ามาเช่นเดียวกัน
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เจ้าจัดการไปเลย”
กู้ชิงคิดอย่างเหนื่อยใจ ข้าไม่ได้เป็นเจ้าสำนักเสียหน่อย เช่นนั้นก็คงได้แต่ต้องยื้อออกไป
แนวคิดเรื่องเวลาของโลกแห่งการบำเพ็ญพรตนั้นไม่เหมือนกับโลกมนุษย์ อย่างเช่นงานชุมนุมแสวงมรรคาของสำนักจงโจว ไม่มีใครที่จะสามารถมั่นใจได้ว่านั่นมันครบสามหมื่นปีแล้วจริงๆ มัน อาจจะเร็วกว่านั้นหรือช้ากว่านั้นไปหลายปีก็เป็นได้
เพียงแต่สุดท้ายเรื่องนี้ก็ไม่มีทางที่จะยื้อเวลาไปได้เรื่อยๆ
จิ๋งจิ่วพลันลืมตาขึ้นมา กล่าวว่า “วันนี้กินหม้อไฟ”
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะแสงแดดวันนี้สดใส หรือเป็นเพราะคิดถึงว่าตั้งแต่เป็นเจ้าสำนักยังไม่มีพิธีอะไรที่เป็นทางการ หรือเป็นเพราะอยากจะหวนคิดถึงเรื่องราวเมื่อหกร้อยปีก่อนและสามร้อย ยปีก่อน
ตอนที่นักพรตไท่ผิงและหลิ่วฉือเป็นเจ้าสำนักก็ล้วนแต่เคยกินหม้อไฟกัน
กู้ชิงรู้สึกตกใจเล็กน้อย ในใจคิดว่าอาจารย์เป็นอะไร?
จัวหรูซุ่ยกล่าวว่า “ดี! ดี! ดี!”
กู้ชิงมองดูเขา ในใจรู้สึกนับถือ เขาคิดในใจว่าคนที่ได้กินข้าวของยอดเขาเสินม่อสองครั้งก็มีแต่ท่านนี่แหละ
……
……
การกินหม้อไฟ สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือความครึกครื้น คนย่อมไม่อาจน้อยเกินไป ดังนั
